Zon

Mijn lief klaagde dat hij de zon deze winter zo gemist had. Hij ging jaren lang iedere winter op reis naar de Caribbean. Die tijden zijn voorbij.

Ik dacht even na en moest toen concluderen dat ik de zon niet specifiek gemist had. Nou ben ik nooit zo'n reiziger geweest, maar dat terzijde.

Ik heb wel genoten van de eerste voorjaarszon.

Vooral op Pinksterweekend troostte de zon mij, toen mijn hart wat koud was.

En op drukke dagen kan ik 's morgens al voorgenieten bij het idee dat ik 's middags een halfuurtje steel met een mooi boek in de tuin. Dan zit ik op mijn lievelingstoel en laat de zon alle drukte uit me wegstralen.

Want ik hou wel heel erg van de zon, maar ik heb hem niet gemist.

Wellicht omdat ik zo genoten heb deze winter. Het gaat goed met me. Ik kan regelmatig meer dan ik dacht. Ik heb meer energie en geniet van mijn lijf dat eindelijk eens wel mee werkt. Ik vind mijn werk leuk en uitdagend. Ik heb bijzondere collega's. Ik heb het heerlijk met mijn meiden. Het lijkt wel of ze iedere week groter worden en vooral verbazen ze me hoe ze innerlijk ook volgroeien. Ze zijn leuk, soms opstandig en tegendraads, vol humor en een geheel eigen blik op de wereld. Ik had nooit kunnen denken dat ze zulke mooie mensen zouden worden en dat ik zo van ze zou houden. En mijn lief is er natuurlijk. Ik vind het mooi zoals hij zijn weg zoekt en vindt en ben dankbaar dat hij dat met mij doet. Sommige vrienden zou ik misschien iets vaker kunnen zien, maar als ik ze zie is het heerlijk. Mijn ouders en tante leven het leven voor, zoals het geleefd moet worden. Alles te samen geeft dit me zoveel liefde en zonneschijn in mijn hart, dat ik eigenlijk amper gemerkt hebt dat het winter was.

(Inderdaad Z., je hebt gelijk. Ik ben niet zo'n goede observator als ik zoiets evidents als de winter kan missen.)