Ik telefoneer met een vriendin. Onze vriendschap stamt uit onze kindertijd. Na elkaar een aantal jaar uit het oog verloren te hebben, zijn we nu weer een aantal jaar in contact. Ik kan met niemand zo heerlijk lachen als met haar.
Ik was een beetje uitgelaten. Het gaat de afgelopen weken niet zo goed en ik had erg tegen vandaag opgezien. Nu was ik goed door de dag gekomen, beter dan ik had durven hopen en nog was ik niet bij benadering zo moe als de andere dagen deze week. Tijdens het telefoongesprek maak ik een grapje. Het valt verkeerd. Ik bied mijn excuses aan, maar het gesprek stagneert. Ze zegt dat soms mensen niet alles willen vertellen. Ik val stil. Uiteindelijk hangen we maar op.
Later bel ik haar terug. Ik baal van mezelf dat ik haar met een stom grapje van slag heb gemaakt. Ik baal dat ik het niet snap waarom ze zo van slag is. Ik ben verdrietig dat ze dat niet uit wilde leggen. Enfin, het is een wirwar van emoties in me. Eerst neemt ze niet op. Dan probeer ik het mobiel. (Ik dacht, misschien is ze een stukje lopen. Dat was ik ook immers gaan doen.)
Al snel valt ze tegen me uit. Dat onze relatie niet gelijkwaardig meer is. Ik denk koortsachtig na. Ik heb haar weinig vertelt over sommige zaken die wel erg spelen in mijn leven. Dat is zo. Ik vond het moeilijk om er over te praten en soms lijkt het of het moment nooit aan breekt.
Dan gaat ze verder. Dat ik in haar voicemail had ingesproken dat ze niet na 9 uur moet terug bellen. Ik sta perplexed. Dat ik belerend ben. Dat ik haar ook heel vaak wakker bel in de ochtend en dat zij daar ook de hele dag last van heeft en dat zij daar ook nooit over zeurt. Dat zij mij gewoon lief vind zoals ik ben. Ik probeer haar uit te leggen hoe ik het bedoeld had, dat ik juist ook heel graag van haar feed-back had gewild als ik haar stoor, maar ze onderbreekt me. "Ik vind je een zeur. Ik vind je echt een zeur!" Dan hangt ze op.
De tranen lopen over mijn wangen. De eerste dag in weken dat het weer een beetje ging en opeens is al mijn energie weer weg.
