Het was een lastige dag voor mij.
Het begon met trainer H. Zij belde dat ze toch een iets andere zaalinrichting wilde voor de volgende dag. Haar zaal was die ochtend alvast gezet en schoon gemaakt, omdat ze graag wil voorbereiden om 8 uur 's ochtends. Ze doet dan een ritueel in de zaal en het werkt verstorend als er dan nog huishouding of catering komt. Gisteren had ze al aan gegeven dat ze zo graag de zaal B. wilde, maar ik had alles al geregeld zodat ze in zaal P. zou kunnen en kon dit nu niet meer om zetten. Ik vind het altijd lastig als ik nee moet zeggen. Mijn collega J. wilde de gewijzigde zaalinrichting al gaan omschrijven voor de zalenzetter. "Hoe zet ik dat nu het duidelijkste er in? Ze wil tòch een tafel in de zaal, onder het Buddha schilderij. Maar waar hangt dat schilderij? Weet de zalenzetter dat?" "Dat schilderij is er niet meer. Na de laatste verbouwing is deze niet meer terug gekomen, omdat die muur veranderd is door het aanbrengen van de airco." Ik dacht snel na en besloot het snel even zelf te doen. Ik riep mijn collega H. Op deze eerste koudere najaarsdag had ze handschoentjes aan zonder vingers, omdat ze koude handen gekregen had. "Kom op. Zou je me even willen helpen? Dit werkt nog beter dan Jumping Jack's tegen koude vingers!" Ze lacht en samen snellen we door de gangen. In zaal P. wacht ons een verrassing. De deelnemers van zaal B. hebben er intrek genomen. Ze doen een oefening met diverse grondankers en hadden wat extra ruimte nodig. Ik overzie het vertrek. De zorgvuldig neergelegde meditatiematten zijn naar het midden geschoven. Er liggen her en der aantekeningen en twee rijen met gekleurde grondankers. Er staat een vies kopje kruidenthee naast het kleine bloemstukje. Dit is echt niet de bedoeling. Vriendelijk verzoek ik de deelnemers om een ander plekje te zoeken en snel brengen we de zaal weer in orde. Ze willen graag helpen en leggen in allerijl de matten weer terug in een slordige cirkel. Mijn collega H. en ik kijken elkaar aan en zeggen vriendelijk dat hun hulp echt niet nodig is. Trainer H. is enorm precies en kan een slordige zaal echt niet waarderen. Daarna spreek ik trainer T. van zaal B. aan. Zo vriendelijk mogelijk zeg ik haar dat het echt niet kan dat men zomaar een andere zaal gebruikt. Ze verontschuldigd zich. Ze dacht dat de zaal niet in gebruik was. (Helaas, dat kan ook niet als de zaal niet in gebruik is.) Haar deelnemers wilde alles weer netjes terug zetten. (Helaas, die zaal was al gezet en schoon gemaakt. De zaal zou de volgende ochtend vroeg in gebruik komen. De trainer van die zaal is heel precies. Graag altijd overleg met de receptie, als er extra ruimte nodig is.) Op vriendelijke wijze, probeer ik de trainer duidelijk te maken dat dit echt de bedoeling niet is. Wij zeggen wel eens gekscherend dat we trainers soms een beetje op moeten voeden. Maar wel klantvriendelijk natuurlijk.
Later die avond kwam een cateringmedewerker naar ons toe. Die grote groep uit zaal T. zou toch uit stilte zijn tijdens het diner? Nou, ernaast zat een gezellig drinkende groep en de groep uit zaal T. zat er zwijgend naast. Mijn collega H. en ik kijken elkaar aan. O jee. Als ze nu nog in stilte zijn, zijn ze dan morgen tijdens de lunch dan misschien niet meer in stilte? Ik had het bij aankomst 2 keer na gevraagd aan de trainer. Want op hun laatste dag had ik ook groep H. in huis en die was ook in stilte. Ik had zitten puzzelen over de tafelindeling, zodat iedere groep zou krijgen wat ze nodig hadden. Snel loop ik even naar de trainers van zaal T. Inderdaad, ze zouden eigenlijk vanavond uit stilte zijn, maar de groep wilde heel graag nog even in stilte blijven. Het was geen probleem dat de andere dinergroep wel praatte. Ze glimlachte lief. Ik informeerde naar de lunch van de volgende dag. Nee, dan zouden ze uit stilte zijn. Ze glimlachte weer lief. Ik was perplext. Ik had het bij aankomst 2 keer nagevraagd. Ik gedachten ging ik snel de tafelindeling na. Zou ik het om kunnen zetten? Ik drukte haar op het hart, dat zulke wijzigingen voor ons echt belangrijk waren om te weten en zei dat ik heel blij was dat ik er nu achter was gekomen zodat ik de tafelindeling aan kon passen. Het was ondertussen al 19 uur. Ik was moe en ik merk dan dat mijn gastvrijheid een beetje op is. Dat mijn toon minder klantvriendelijk is en soms een beetje beschuldigend wordt.
Terug op mijn plek puzzel ik op een nieuwe tafelindeling. Trainer H. wil absolute stilte. Die kan nu dus absoluut niet meer naast de groep van zaal T. Terwijl ik een goede oplossing vindt, hoor ik tumult in de hal. De groep uit zaal Z. vertrekt. Ik weet dat mijn collega H. nog 3 mensen moet vangen om drankjes af te rekenen van deze groep. Vriendelijk informeert zij of deze vertrekkende gasten nog drankjes open hebben staan om af te rekenen. Jolig zeggen ze dat trainer A. alles gaat regelen en dat niemand nu hoeft te betalen. Mijn collega H. en ik kijken elkaar aan en zuchten. Ik ga even naar trainer A. Die ochtend hadden we af gesproken dat de drankjes van hun vorige blok vandaag tijdens de lunch betaald zouden worden. Hij kijkt me glazig aan. Maar er zou toch geen receptie meer zijn in de avond. Dat klopt, daarom hadden we af gesproken dat ze tijdens de lunch langs zouden komen. Maar aangezien er tijdens de lunch niemand geweest was, zat mijn collega er nu nog om hen alsnog te kunnen laten af te rekenen. Ik ben niet blij met de gang van zaken en kan dit niet verbergen. (Alarm. Gastvrijheid in rode zone! U kunt beter uw gastvrijheid weer opladen, voordat er verder gastcontact plaats vindt!)
Zijn co-trainer komt even later naar de receptie. Ze maakt haar excuses. Ze had het iets later met de deelnemers besproken (ik kreeg de indruk tijdens het diner of zo) en toen waren er mensen die zeiden dat ze vorige keer wèl betaald hadden. Dat wilde ze eerst uit zoeken en toen was ze vergeten dit te melden bij de receptie. Een van haar deelnemers laat zijn bankafschrijving zien. Duidelijk wel betaald. Mijn collega H. en ik kijken elkaar aan. O, jee. Een S-je.
We hebben deze maand afscheid genomen van onze collega S. vanwege zulke onzorgvuldigheden. (Pinbonnetjes aan de verkeerde factuur. Zaalinrichtingen die net niet goed waren over genomen. Beschikbaarheid door gegeven van zalen die in gebruik zijn...) We zuchten en gelijk ben ik mijn irritatie naar de trainers kwijt. Ik maak mijn excuses. Prompt komt er een deelnemer van die groep om zijn fles wijn van vorige keer te betalen. Hij lacht verontschuldigend.
Het is een hectische dag geweest met 4 trainers die niet doen wat er met hen is af gesproken. Geen leuke dag. Ik kom om 19:30 uur thuis bij M. Hij had meer dan een uur op me zitten wachten. Wat zitten zappen op tv, maar hij is er klaar mee. Ik had me zo verheugd op een gezellig avondje samen, maar ik heb het gemist. Samen stappen we in bad. Ook gezellig.
Later in bed realiseer ik me ineens dat ik geen terugkoppeling heb gegeven aan de trainers van zaal T. Ik kan ze in gedachten voelen uitreiken naar me. Is het gelukt, kunnen zij iets doen om hun wijziging makkelijker te maken? Eigenlijk had ik even naar ze terug willen lopen vanavond. Ze verzekeren dat het alllemaal gelukt was en ze te informeren waar ze zouden zitten tijdens de lunch de volgende dag. Maar door alle hectiek met de trainers van zaal Z. ben ik dat helemaal vergeten. Morgen weer. Vandaag mag ik rusten. Ik probeer een bemoedigend gevoel terug te sturen. Het komt allemaal goed. En dan scherm ik mezelf af. Het is rusttijd nu.
