Het was de dag na onze vakantie. We waren nog geen 24 uur thuis. Ik had zelfs nog niet ontbeten.
De vorige avond vond ik haar al vreemd doen. Ze was een beetje schichtig. Ze at zelfs niet mee, terwijl we haar lievelingseten hadden, frietjes.
Ik denk achteraf dat ze een beetje zenuwachtig was. En toen vroeg ze 's ochtends of we even konden praten. Toen we goed en wel zaten zei ze plompverloren dat ze besloten had dat ze weer op zichzelf wilde gaan wonen. Wij waren sprakeloos. "Natuurlijk. Als dat is wat goed voor je voelt." Ze reageerde opgelucht. Ze had gevreesd dat we het slecht op zouden vatten. Terwijl het nieuws langzaam tot me door drong begonnen de tranen over mijn gezicht te stromen. Ze besloot ons maar even rustig met zijn tweeën te laten.
Na haar mededeling ben ik door een soort rouwproces gegaan. Ongeloof. Verdriet. Boosheid. En uiteindelijk ook een soort berusting. Wat er vooral in hakte was het onverwachte van haar besluit. Pas twee maanden terug hadden we het er over gehad en had ze aan gegeven dat ze nog een aantal jaar zag zitten met ons hier.
