Ik loop met mijn schoonvader langs de Bretonse kust.
Zijn longen lijken ieder jaar minder groot en het wandelen kost hem moeite. Hij weet echter het even op adem komen subtiel te combineren met het genot van het fantastische uitzicht. Soms twijfel ik zelfs of hij het uitzicht niet zo mooi vind dat hij daarom wat extra stopt.
Opeens zegt hij dat ze zo blij zijn dat ze niet naar het advies van hun huisarts geluisterd hebben destijds. Ik blijf verwonderd staan. Het was een capabele man, die arts, verzekerd hij me. Hij adviseerde een abortus op medische gronden. Zijn vrouw bleef maar vloeien tijdens de zwangerschap en dat kon niet goed zijn. Ze hadden er samen lang over gepraat, maar besloten dat zij niet wilde ingrijpen.
Uiteindelijk bleek het een prima jongen te zijn. De anderen trouwens ook.
Hij keek me aan met een serieuze blik. "Weet je, ik heb altijd het gevoel gehad dat we toen de juiste keuze gemaakt hebben en dat God ons daarvoor heeft beloond."
Ik wordt helemaal stil. Wat houdt deze man intens van zijn kinderen.
