We hadden een kleine reünie die werd onderbroken door een telefoongesprek. Hij schakelde moeiteloos over op het Engels en stond zijn zakenrelatie vloeiend te woord. Na het korte gesprek verontschuldigde hij zich voor de interruptie. Ik vond het niet storend. Het was juist mooi om hem zo vlot Engels te horen spreken. Natuurlijk klonk het.
Later die avond vertelde hij dat toen hij Engels leerde hij zo opgelucht was. Hij kon zich in die taal veel beter uit drukken. Opeens zag ik een beeld van een vorig leven van hem. Een keurige Engelsman. Alsof er een dia uit vervlogen tijd even over het heden heen schoof. Ik liet het moment passeren. Ik had geen idee of hij zich bewust was van dit Engelse leven. Eigenlijk ook geen idee of hij wel geloof hecht aan vorige levens.
In plaats daarvan begon ik over de schoonheid van taal. Dat de Engelse taal inderdaad veel meer synoniemen kent en dus rijker is om je uit te drukken. Maar dat ik toevallig in het Engels minder synoniemen ken en me juist liever in het Nederlands uit druk. Als voorbeeld gaf ik het prachtige gedicht van Marieke Lucas Rijneveld.
Het was een mooie avond waarin we elkaar echt ontmoetten. Op vleugels ging ik 's avonds weer naar huis.
Eenmaal thuis zag ik hem opeens weer voor me. De Engelse versie van mijn vriend. Ik knikte naar hem en hij knikte als een echte gentleman terug.
