Dit voorjaar had ik vier uitnodigingen voor trouwerijen ontvangen. Romantiek hing duidelijk in de lucht.
De eerste was van een oude vakantievriend. Zo'n vriendschap die vroeger al lang zou zijn verwaterd, maar door het internet en zijn reislustigheid hebben we door de jaren heen contact gehouden. Vooral als hij aan de andere zijde van de wereld vertoefde, leek hij heel dichtbij. We mailden en deelden ons leven. Als hij weer in Nederland was, hadden we weer amper contact, tot zijn volgende reis.
Wellicht dat naast het internet ook de magie van onze vriendschap een rol speelde. Al toen we elkaar net kende was er iets vertrouwds tussen ons. We genieten altijd van elkaars gezelschap en scherpe geest. En we delen een licht sarcastisch gevoel voor humor, dat maar door weinig mensen gedeeld wordt.
Ik had R. al tijden niet gezien toen ik zijn email ontving met de vraag of ik mijn adres wilde mailen. Hierop volgde enige tijd later de uitnodiging voor zijn huwelijk. Op een zonnige middag zag ik ze in een rood tuktuk wagentje aanrijden bij een trendy locatie in Rotterdam. Hij stapte uit in een stijlvol grijs glimmend pak en zij sprong met een vrolijk sprongetje uit de tuktuk. Op dat moment wist ik dat zij goed voor hem was. De gasten waren jong, feestelijk en net zo stralend als het bruidspaar. Vlak voor de plechtigheid vroeg de ceremoniemeester of er alstjeblieft mensen op de eerste rij wilde komen zitten. Samen met een nichtje van R. belandde ik op die stoelen, omdat niemand genegen leek te zijn om vooraan te zitten en wij die plaatsen niet leeg wilde laten staan. Zo zat ik op de mooiste plek en zag ik twee hele mooie mensen in het echt verenigd worden. Een ander nichtje sprak en verhaalde over zijn drive om altijd de beste te zijn. Ik zag deze middag nieuwe kanten van hem, maar ook veel herkenning. En vooral zag ik het geluk dat deze twee mooie mensen samen gevonden hadden. Het was een mooie middag en vervuld ging ik weer naar huis.
Soms is geluk zo tastbaar.
