Buikdanseres

Grote integraties. Ik kijk naar het bord en zie de zes grote integraties.
man-vrouw
volwassene-kind
intelligentie-instinct
lichaam-geestelijk
aards-buitenaards

Ik weet meteen dat mijn grootste punt zit bij mijn lichaam. Soms kan ik moeilijk in mijn lijf zijn en dan vooral moeilijk in mijn buik. Samen met A. gaan we oefenen. Mijn issue is aandacht in mijn buik. Misschien wel bewustzijn in mijn buik. Terwijl ik dat uitspreek voel ik een steek van verdriet. Ik realiseer me dat normale mensen juist hun basis in hun buik hebben.
A. vraagt me om in mijn eigen ruimte het leven binnen te laten komen waar ik het meeste in mijn buik aanwezig was. Langzaam komt er een buikdanseres. Ze is gracieus, vol liefde en vooral is ze geliefd.
Daarna vraagt A. om het leven binnen te laten komen dat het minst in zijn lijf zat. Er komt een gemartelde man binnen. Meer dood dan levend, onmenselijk behandeld. Ik voel dat hier verband zit met een daderleven dat ik nog door moet werken, maar dat parkeren we.
Vervolgens laat ze me deze levens beiden tegelijkertijd voelen. Het is raar. Ik ga veel makkelijker het pijnlijke leven in omdat dit trauma zo aan de oppervlakte ligt. Maar het gevoel van de buikdanseres maakt mijn ervaring ruimer. Ik ben niet die gemartelde man. Ik ga hier nog wel aan werken, maar er zitten veel meer ervaringen in me. Ik voel dat ik beter door kan ademen. Ik heb minder buikpijn. Bovenal wordt ik blijer. Vol energie en geluk ga ik die middag naar huis. Ik heb er nieuw huiswerk bij (de gemartelde man) maar ik heb ook de danseres gevonden.

Kanjer David

Ik leerde hem kennen via de Streethockey. Hij zat bij J. in het team en zijn moeder stelde voor om het halen en brengen af te wisselen. Zo haalde zij na de training ze op en ik bracht ze meestal weg.
Zijn moeder, L., was een leuk mens. Rechtdoorzee en ze had iets stralends. Toen kreeg D. Pfeiffer, dachten ze. Toen de Pfeiffer maar niet over ging bleek het Non-Hodgkin te zijn.
Een lange strijd begon. En hij was dapper, zo dapper. L. hield een blog bij en zo volgde ik het wel en wee van deze kleine dappere familie. Vorige zomer leek het heel goed te gaan en mijn aandacht verslapte. Na een aantal maanden keek ik weer eens en toen bleek er een terugslag te zijn.
Ik weet niet waarom ik tussendoor niet gelezen had. Misschien omdat ik zo graag wilde geloven dat het weer goed ging. In gedachten zag ik hem alweer streethockeyen en met meisjes flirten.
Afgelopen maandag hebben L. en zijn kleine broertje hem moet moeten laten gaan. D. is niet meer. Ongelofelijk hoe bitter het leven kan zijn. Maar tegelijkertijd zijn ze allemaal ook zo dapper geweest, daar put een mens moed uit. Lieve David, rust zacht.