Ik leerde hem kennen via de Streethockey. Hij zat bij J. in het team en zijn moeder stelde voor om het halen en brengen af te wisselen. Zo haalde zij na de training ze op en ik bracht ze meestal weg.
Zijn moeder, L., was een leuk mens. Rechtdoorzee en ze had iets stralends. Toen kreeg D. Pfeiffer, dachten ze. Toen de Pfeiffer maar niet over ging bleek het Non-Hodgkin te zijn.
Een lange strijd begon. En hij was dapper, zo dapper. L. hield een blog bij en zo volgde ik het wel en wee van deze kleine dappere familie. Vorige zomer leek het heel goed te gaan en mijn aandacht verslapte. Na een aantal maanden keek ik weer eens en toen bleek er een terugslag te zijn.
Ik weet niet waarom ik tussendoor niet gelezen had. Misschien omdat ik zo graag wilde geloven dat het weer goed ging. In gedachten zag ik hem alweer streethockeyen en met meisjes flirten.
Afgelopen maandag hebben L. en zijn kleine broertje hem moet moeten laten gaan. D. is niet meer. Ongelofelijk hoe bitter het leven kan zijn. Maar tegelijkertijd zijn ze allemaal ook zo dapper geweest, daar put een mens moed uit. Lieve David, rust zacht.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten