Vierenhalve week geleden heb ik gluten op.
De eerste weken ging het wel, maar nu is de vermoeidheid toegeslagen.
Ik kan soms wel huilen van moeheid. Maar de woorden van papa in gedachten ga ik rustig door. ("Niet klagen, maar dragen.")
Ik ga niet zo snel en het gaat niet zo soepel. Ik moet dingen af zeggen, zoals die hele leuke schrijfmarathon. Maar ik weet dat het na volgende week weer beter zal gaan en dat hou ik best vol. Denk ik.
Zo'n middag met M. doet me goed. We kletsen uren en het haalt even niet uit dat ik een moe en langzaam meisje ben. We laten alle drukte langs ons glijden en in de huiskamer van het seniorenappartementencomplex blijk ik een stukje hemel te vinden. Omdat ik daar met haar zit.
