Toneelkriebels

Het oudertoneel zit er weer aan te komen. Althans, dat dacht ik. Hoewel ik zo moe ben geweest dat ik eigenlijk besloten had dit jaar voorbij te laten gaan, kriebelde het toch in me. En toen de brainstorm avond precies op de avond viel dat ik vrij had van calculatie- en boekhoudles was de keus snel gemaakt. Mijn teleurstelling was dan ook groot toen bleek dat onze regiseur het niet ging redden. Het oudertoneel leek daardoor dit jaar een stille dood te sterven, voordat de eerste stap op de planken maar was gezet.
En ondanks al mijn bedenkingen, moeheid en deze tegenslag ging het nog harder in mij kriebelen. En uit die toneelkriebels onstond een plannetje. Ik pleegde een telefoontje en nog een en opeens lijkt het toch te lukken.
Mijn moeder haar vorige toneelgroep begint deze week aan hun welverdiende zomerstop. Het is een boerengemeenschap, dan is het begrip zomerstop iets ruimer gezien het vele boerderijwerk gedurende de zaai-, plant- en oogsttijd. Die zomerstop betreft dan ook enkel hun toneelactiviteiten, want de boerderijactiviteiten vangen dan juist aan.
Ze had ook wel zin in een nieuwe groep. Vooral gezien het vrije karakter. (Er is nog geen dialoog, eigenlijk nog geen stuk en om nog eerlijker te zijn is er zelfs nog geen idee...)
Nu hebben we deze week een nieuwe brainstormafspraak met een nieuwe regiseur. Gelukkig waren er meer die heel teleurgesteld waren, dus het lijkt dat het oudertoneel op de Regenboog leeft, herleeft, opleeft of hoe je dat dan ook zou willen omschrijven. En ondertussen kriebelt het steeds meer in me. Ik heb plannen voor een stuk en voor het decor en vooral heb ik er heel veel zin in.

Weer voorwaards!

Na mijn glutenadvontuur ben ik langzaam weg gegleden. Weg gegleden in een moeras van moeiheid. Met mijn blik op oneindig hield ik me vast aan de wetenschap dat ook dit voorbij gaat. Het is net als met barensweeën, het lijkt minder pijn te doen als je je op het einde focust.
Ondertussen kwam ons twaalfeneenhalfjarig huwelijk steeds dichterbij en onze cruisereis waarmee we dit wilde vieren. Vele malen leek het in het water te vallen, maar steeds kwam het toch net weer goed. Eerst Theo die na kerst in het ziekenhuis belandde met een absurd hoge suiker. Toen de stress of hij wel opgeknapt zou zijn. Mijn schoonmoeder die een rugwervel scheurde. Het vliegveld dat staakte, vertragingen op de heenweg... Maar we haalden het met het complete reisgezelschap. Ik heb me misschien nooit rijker gevoeld dan op dat moment. Met het gezelschap van mijn dromen op het achterdek onder de tropische zon. En onder de sterrenhemel. En bij zonsopgang. Op dat magische achterdek vertoefden we vaak, buitengewoon vaak. We lachten en huilden. Ieder met zijn eigen redenen. Mijn vader omdat hij er nog bij was. Mijn schoonvader omdat hij er weer was na al die jaren. Mijn moeder omdat ze er niet alleen was. Mijn tante omdat ze er toch was. Mijn schoonzus en zwager omdat ze er ook waren. De kinderen omdat ze er zo graag waren. En Mike en ik omdat we er met elkaar en hen waren. Allemaal gelukkig en dankbaar.
Ergens tijdens die reis is de ommekeer gekomen. De jetleg leek weg te spoelen. De lucht leek helderder. Terug heb ik verbazingwekkend genoeg amper last van de jetleg gehad en nu ga ik weer voorwaards. Gelukkig.