Boksles en tranen

Eerst kregen we instructie over onze verdediging. Over de positie van onze voeten en armen. Over stoten uit delen (argumenten plaatsen) en incasseren. Het verschil tussen vechtsport (competitie) en vechtkunst (in contact komen).
Ik doe te veel mijn best. Alle aanwijzingen proberend precies op te volgen.
S. geeft aan dat ik erg fel ben. Dat hij daar geïntimideerd door wordt. Tevens zegt hij dat ik veel beweeg en daardoor energie verspil.
Ik ben het volgende rondje afwachtender. Dan zegt S. dat hij het gevoel heeft dat ik niet alles geef. Dat ik me in hou. Teleurstelling bespringt me. Ik zeg dat het lijkt of wat ik ook doe, dat het niet goed is. Hij reageert stekelig en opeens lopen de tranen over mijn gezicht. S. schrikt. Dit was niet zijn bedoeling en dat weet ik natuurlijk ook wel. Maar ik kan het niet helpen. Ik laat zelfs de vluchtige gedachte dat ik dacht dat ik dit wel gehad had maar varen en huil geluidloos verder.
Na de pauze gaat het iets beter. Ik probeer de vage grens tussen alles geven zonder competitief te worden te  bewandelen. De een vindt me wel competatief. De volgende vindt me te vast op mijn plek staan. (Ik probeer geen energie te verspillen met rondjes draaien om mijn tegenstander, tot frustratie van D. die me vraagt of ik nooit een stapje terug doe.) Maar ergens in deze wirwar van kritiek, fouten en tranen vind ik kracht in mezelf. Ik centreer en heb lol in de vechtkunst. Dagen later voel ik nog de kracht in mijn lijf en het geluk door mijn aderen vloeien.

Reunie

Zodra we met elkaar in de kring ziten, voelt het weer vertrouwd. Alsof er amper tijd is verstreken.
We beginnen met een meditatie bij een knus haardvuur. Op een geel kaartje schrijf ik op wat ik wil loslaten.
Ik een flits schiet de afgelopen week voorbij. Inzichten die me stil hadden gemaakt. Begrip over wat er met me gebeurt, maar helaas nog geen oplossingen. Jim die vertelt over energie-uitwisseling. Over hoe ik me bewust aan het worden ben dat sommige emoties die ik voel, helemaal niet van mij zijn. Hoe uitgeput ik kan zijn van die emoties. Ik besluit dat los te willen laten. Ik schijf het op en vervolgens verbrand ik het in het vuur. Tegelijkertijd stel ik me voor dat ik via het oplaaiende vuur mijn eigen energie terug krijg. Het voelt een stuk lichter en mijn voeten beginnen weer te tintelen alsof ze er opeens weer zijn.
Vervolgens schrijven we op een oranje kaartje wat we willen. In mij komen duidelijke dromen boven. Misschien niet realistisch, maar mijn hart springt op. Tijdens de sharing ben in terughoudend met deze dromen delen. Sommige dingen zijn nog te pril. Wel vertel ik over de afgelopen twee maanden. Hoe ik te hard gewerkt heb en veranderde in een menselijke fontein. Over dat ik opeens veel meer waarneem en hoe lastig dit is. Mijn lief die me zegt dat ik hier iets mee moet en het diepe weten hoe gelijk hij hierin heeft.
Tijdens de verhalen van de anderen wordt ik geraakt. Wat hou ik veel van deze mensen en wat is het wonderlijk mooi om gedurende de afgelopen jaren deelgenoot te zijn van hun ontwikkeling.
Tevens valt me op dat ik ook hier weer dingen op pik. Nicole die vertelt over haar zere nek en rug en de spanning die in mijn ruggengraat kruipt. Ik weet nog niet goed wat ik hiermee moet.
Het kaartje met mijn dromen koester ik de rest van de dag.