We spreken af in café Springhaver. Onze jongste moet nog diens motivatie inleveren voor een waanzinnige master in A'dam, maar het kan precies tussen de bedrijven door. J. komt binnen lopen als wij een gezellig tafeltje veroverd hebben. Het is al 13 uur en de lunchdrukte is vol bezig. J. kiest een glutenvrije omelet met glutenvrij brood en tomaat en kaas. M. een broodje mozzarella. We zitten, eten en genieten van elkaars gezelschap. J. vertelt over de master en de open dag waar die geweest is. We praten over reisplannen, huisvestingsproblemen en politiek. Langzaam wordt het steeds rustiger om ons heen. Het is maar een uurtje, maar wàt is het fijn. Als we weer afscheid hebben genomen belt J. nog even. "Fijn hè mam, dat we dit zo kunnen. Dat we zo dicht bij elkaar wonen, dat we dit kunnen doen."
Over anderhalve week gaat J. een maand reizen door Europa. Vorig jaar heeft die het heel moeilijk gehad in Nepal. Geteisterd door heimwee kwam J. terug. Gelukkig zijn de omstandigheden nu anders en op één of andere manier is Europa ook minder ver. Het grootste verschil is. diens vriendin M. Nu krijgt J. support in plaats van kritiek als die het moeilijk heeft. Het is mooi om te zien hoe J. diens weg zoekt in het leven en diens eigen draken aan kijkt. Wat is J. dapper.
In het telefoontje na onze lunch klinkt al een zweem heimwee. Ik weet dat J. het weer moeilijk gaat krijgen. Wij proberen zoveel mogelijk support te geven als we kunnen, vanuit onze positie als ouders. Tegelijkertijd proberen we J. ook te stimuleren om te gaan. Op eigen vleugels de wereld ontdekken. Maar weet, lieve J. dat we hier met liefde naar je kijken en je met open armen ontvangen als je weer terug komt.
