Tijdens de avondvierdaagse kwam ik in gesprek. Ik liep dinsdag naast A. en op een moment zei ze dat ze eigenlijk niet had hoeven scheiden van J. Hun scheiding heeft voor mijn komst naar Culemborg gespeeld en ik wist er weinig van. Wel had ik me altijd verbaasd dat twee zulke leuke mensen, die zo in harmonie met elkaar hun ouderschap deelden, uit elkaar gegroeid waren. Haar opmerking intrigeerde me en ik vroeg haar waarom ze wel gescheiden waren. Ze keek me aan en leek zich opeens te realiseren dat ik het niet wist. Ze lachte, maar de lach bereikte haar ogen niet. "O, hij werd verliefd op een meisje van het werk. Veel jonger. Hopeloos verliefd."
Soms is het leven vreemd en kan ik de kronkels niet volgen. En soms lijken zaken heel helder en is het moeilijk te geloven dat er toeval bestaat.
Ik luisterde naar haar verhaal. Over de pijn, maar ook over de kracht die ze gevonden had. Over haar verworven zelfredzaamheid en haar tegenzin om deze weer op te geven, nu ze weer een nieuwe liefde gevonden had. Ik luisterde en hoorde haar. Het is een mooie, sterke vrouw. Ze houdt veel van haar kinderen en die komen overduidelijk op de eerste plaats in haar leven. Maar ze geniet ook. Van haar nieuwe vriend en van haar vrijheid. Ze heeft het verdriet een plaats gegeven en dat maakt haar een dapper mens.
Donderdag liep ik naast M. We kwamen op de middelbare school keuze van Jojanneke. Toen ik vertelde dat Dorelijn ook op Lek en Linge zit, lachte ze schamper. "Daar werkt mijn ex ook." Op mijn vragende blik zei ze me zijn lettercode, waar alle leraren mee aangeduid worden op de roosters. Ik keek verbaasd op. Dat was de mentor van Door. M. vroeg hoe hij het deed en de eerlijkheid gebood me te zeggen dat dat niet zo heel goed was. Ze genoot van dit bericht.
Hij was twee jaar geleden plotseling weg gegaan. Verliefd op een jongere collega van 36.
Ik kreeg kippenvel.
Hij bleek al enige tijd niet gelukkig te zijn geweest in hun huwelijk, maar had dat haar nooit verteld. De pijn droop van haar af. Ze was licht rancuneus naar hem. Genoot van alle berichten dat het slecht met hem ging, na de hel waar ze door zijn toedoen doorheen gegaan was.
Ze had een theorie dat mannen tussen de 40 en 50 de kolder in hun kop krijgen.
Weer luisterde en hoorde ik. We lachten samen en het is me dierbaar dat ze haar verhaal met me deelde, maar haar pijn sneed door mijn ziel en thuis kon ik er maar moeilijk van loskomen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten