De afgelopen weken zijn doorspekt van laatste keren. Mijn kleine meid verlaat bijna de basisschool. De laatste avondvierdaagse is gelopen. Het laatste keer oudertoneel is gespeeld. De eindmusical komt eraan en dan rest haar nog de laatste schooldag.
Regelmatig hoor ik dat liedje in mijn hoofd. "Op de laatste schooldag van het laatste jaar..." Een zekere weemoed bevangt mij bij al deze laatste keren.
Na de laatste oudertoneelvoorstelling kreeg mama een telefoontje. Petra was nog slechter. Of ze nog even langs wilde komen. Het haalde niet uit hoe laat het was.
Ze ging naar het ziekenhuis. Petra was vier maanden geleden nog gezond en nu werd ze opgegeven. De doktoren kunnen niets meer voor haar doen. Ze wilde zo graag praten met Jeannette. Over wat geweest was en wat er kwam. Over haar dromen en over wat haar restte. Over hoe het nou verder moest met haar dierbaren, als zij er niet meer was. Wat haar laatste wensen waren. Jeannette luisterde en schreef later alles op. Zo raakt ze verweven in de laatste dagen van Petra. Mooie dagen en zware dagen.
Het verschil tussen mijn laatste dagen en Petra's laatste dagen trof me. Ik was weemoedig omdat ik het tijdperk met basisschoolkinderen afsluit. Zij sluit haar leven af. Door dat besef lost mijn weemoed op. Wat over blijft, is genieten. Ik geniet van Joja's laatste schooldag. Ik geniet van haar stralende rol in de musical. Ik verwonder me over hoe ze gegroeid is van een lispelende kleuter naar een prachtig, duidelijk en natuurlijk articulerend talent op het podium.
Ik geniet van de laatste keren. Ik geniet met volle teugen.
En ik bid dat Petra ook kan genieten van haar laatste dagen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten