Het gaat goed met me. Eindelijk. Soms kan ik het zelf niet geloven. Iedere dag is een feestje en ik kan iedere dag meer dan ik dacht.
Ik geniet met volle teugen. Juist ik weet de vergankelijkheid hiervan.
Alles lijkt makkelijker te gaan. De meiden en ik lachen veel. Ik heb bijna oneindig geduld. Ik dans met ze in de keuken tijdens het pannenkoeken bakken. We zingen en spelen piano. Ik heb iedere avond lekkere ideeën voor het eten, omdat ik gewoon niet meer te moe ben.
Jojanneke gaat ook als een trein. Ze kan niet stil zitten. Het liefste skate ze door huis terwijl ze dribbelt met haar favoriete bal. Natuurlijk met haar Billabong vestje aan en haar muts op.
Door loopt iets achter op ons. Misschien speelt de groeispurt die haar (wederom) teistert haar parten of de bijholte ontsteking van vorige week.
Ook op mijn werk gaat het goed. Ik heb energie voor tien en stort me met enthousiasme op mijn werk.
Vandaag toen ik naar huis reed bedacht ik me opeens dat de laatste keer dat ik met zoveel passie werkte in de laatste periode bij S&W was. De verschillen troffen me. Toen wilde ik het ook zo graag goed doen, maar realiseerde ik me niet dat men het niet met mij wilde. Ik zette goed werk neer, maar bleek aan een dood paard te trekken, zoals M. het zo mooi uit kan drukken.
Nu heb ik een enthousiaste groep collega's. Er is een positieve flow en ik ben zo dankbaar dat ik hier deel van uit mag maken.
Ik heb altijd vertrouwen dat ik de juiste dingen tegen kom in mijn leven, maar toch werd ik even heel stil.
Het is al weer bijna drie jaar geleden. M. zat op deze dag al vier dagen thuis en ik hield het nog vier dagen vol. Wat is er veel gebeurd.
's Avonds had ik het er met M. over. Hij bleek hier ook mee bezig te zijn. Enkel voelde hij vooral verdriet. Verdriet en onmacht over hoe het gelopen was. Ik wil hem heel graag de ruimte geven om dit een plek te geven, maar soms vraag ik me af wanneer hij nou eindelijk rust vind. Ik wil zo graag dat hij gelukkig is, maar aan dit verdriet kan ik niets doen behalve hem ruimte geven. Ik ben vervuld van dankbaarheid en hij van pijn en dat doet me verdriet.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten