W. kwam binnen met de bravoure van een corpsstudent. Hij droeg een prachtig pak en zijn dubbele windsorknoop was perfect gestrikt. Hij vlijdde zijn collegasjaal op de bespreektafel en verklaarde dat hij uit Den Haag kwam. "Om wat probleempjes glad te strijken."
Ik neem aan dat hij goed is in zijn werk, contractmanagement, want hij wordt alom gewaardeerd, maar ik vind de buitenkant die hij zo zorgvuldig profileerde niet zo interessant.
Daarna kwam een andere collega binnen. Hij feliciteerde W. met het vaderschap. En toen gebeurde het. W. zijn perfecte imagoschil vertoonde een scheurtje. Hij keek verrast over de attentheid. En toen de vragen kwamen over of alles voorspoedig was verlopen, viel deze zelfs even weg.
De bevalling was te vroeg. Zijn vrouw had zwangerschapsvergiftiging. Ik zag zijn blik naar binnen keren. De zorg en de angst, als je dierbaarsten lijden. De trots over zijn zoon. Weer zorg over de complicaties. Zijn vrouw zou voorlopig nog niet de oude zijn. Nee gelukkig bleek de kleine geen hersenvliesontsteking te hebben.
De metamorfose was enorm. Maar ik zag hem er ook mee worstelen. Het is moeilijk om kwestbaar te zijn en na een tijdje schakelde hij bewust weer over op het werk. Een beetje geforceerd, maar misschien doet die vlotte buitenkant wel altijd geforceerd aan als je net een kijkje in zijn ziel hebt gekregen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten