Ze legde een feestelijk doosje voor me neer. "Voor jou" zei mijn vader. We zaten om de hoek van de lange tafel. Mijn vader aan het hoofd, mijn moeder tegen over me. Ze keken vol verwachting toe hoe ik het uit pakte. Mijn dochters moesten lachen om mijn gretigheid. Het bleek een pakje met veel laagjes te zijn. Na het mooie cadeaupapier, kwam een mooi doosje. In het doosje zat een vloeipapiertje. Onder het vloeipapiertje zat een zijden flapje... Uiteindelijk kwam ik bij de inhoud. Een mooi hangertje met een zwarte parel aan een zilveren spangetje.
Het cadeau trof me in mijn hart en toen ik op keek zag ik het genoegen op de gezichten van mijn vader en moeder. Ik stamelde: "Maar pap, krijg ik dat zomaar? Wil je niet wachten tot mijn verjaardag of zo?"
Hij barstte los. Het bleek dat ze dit hangertje al maanden geleden hadden gezien bij de juwelier. Het was het geschenk van de week, verkrijgbaar met een wit of een zwart pareltje. Ze vonden het echt iets voor mij, maar mama zei dat een zwart pareltje het beste zou zijn. Dat was helaas niet voorradig, maar kon besteld worden. Maanden gingen voorbij en eindelijk was het binnen gekomen. Mijn vader bastte dat hij absoluut niet nog langer wilde wachten met het geven. Ik lachte. Ik keek in zijn ogen en realiseerde me dat dit een verandering was door zijn ontmoeting met Koning Kanker. Hij wil niet meer wachten op de juiste gelegenheid. Hij leeft iedere dag en met volle teugen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten