Vroeger waren we vriendinnen. Soms beste vriendinnen, soms gewoon vriendinnetjes, zoals dat gaat met de wispelturigheid van kinderen. Vanaf de kleuterschool zaten we bij elkaar in de klas. Later zijn we elkaar uit het oog verloren. En nu hebben we elkaar dus weer terug gevonden.
Het is vreemd, dat het soms lijkt of we elkaar nooit kwijt zijn geweest. Het is heel vertrouwd. Ze weet veel van mij en mijn familie en ik ken haar familie en achtergrond. Dat is makkelijk als je je hart wilt luchten. Ookal ontdekken we soms dat we sommige dingen van vroeger heel anders ervaren hebben. Zij weet veel meer van vroeger. Details waar ik me van af vraag of ik ze ooit geweten heb en als ik dat al gedaan heb, ben ik ze dus nu duidelijk vergeten. Klasgenootjes die thuis problemen hadden of een verhaal over ouders die erg vrij waren in de liefde. Dat resulteerde in 'verkeerde' moeders uit het bed van de 'verkeerde' vader. Nu kunnen we er om lachen. Om de rariteit ervan en om mijn onnozelheid dat ik dat nooit door heb gehad. (Ik heb wel even gechecked, maar mijn ouders deden hier niet aan mee.)
Altijd als we samen zijn komt vroeger ter sprake, maar we praten vooral over nu. Ooit zei ze me eens dat mij alles was aan komen waaien. Dat was net na een bijzonder moeilijke periode van chronische moeheid, maar dat kon ze niet weten. Haar oprechte mening dat mijn leven voor de wind ging, deed me lachen. Uiteindelijk zei ik haar dat we allemaal onze eigen draken bevechten. En dat doen we ook.
Nu ze weer meer in mijn leven is, kunnen we er samen om lachen.
We spreken elkaar bijna iedere week. Over grote en kleine zaken. Haar bazen (Bert en Jan) en mijn leidinggevenden (destijds eerst een Bert en toen een Jan..)
Het lijkt of de tijd langzamer gaat als we samen zijn, terwijl hij tegelijkertijd voorbij raast. Het is altijd bijzonder. We lachen veel en delen ook onze zorgen en verdriet.
Ik ben blij dat ze weer in mijn leven is. Ze is bijzonder.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten