Het went, deze nieuwe samenwerking. Ik heb gemerkt dat ik toch weer een beetje onzeker was. Niet wetend hoe T. is en wat hij verwacht. En ik, die natuurlijk zo verschrikkelijk hard mijn best doe.
Hij blijkt sympathiek. Bij de eerste bespreking merkte ik al dat hij echt wat opgestoken had bij de cursus 'mensgericht leidinggeven'. Hij is een streber, maar wel met oog voor de menselijke kant. Ik vermoedde al snel dat het goed voor mijn nederigheidsgevoel zou zijn, om met hem samen te werken. Hij stelt hoge eisen. Maar ik merk dat ik dat zelf nog meer doe en dan vooral aan mezelf.
Wat een punt van reflectie: Ik doe wel erg hard mijn best. Te hard wellicht. (Waarom doe ik dat?) En ik stel hogere eisen aan mezelf dan anderen. Hoger dan anderen van mij eisen en hogere eisen dan ik van anderen eis. Wat maakt mij dit?
Ik kijk in mijn innerlijke spiegel en bezie mezelf. Leergierig, werklustig, genietend van iedere dag. Maar ook veeleisend, tikje onzeker en meer een streber dan ik me besefte. Ik lach maar naar mezelf. Want met alles vind ik mezelf toch ook leuk.
De nieuwe samenwerking brengt nieuwe reflectie teweeg. Maar ik vind mijn plek. T. is attent op een sympathieke wijze. We tasten voorzichtig onze samenwerking af. Hij vraagt mijn mening, geeft me ruimte voor eigen inbreng en hij maakt oprecht contact. Maar wat me vooral op me gemak stelt is zijn geur; Hij ruikt lekker. Geuren zijn moeilijk te omschrijven. Hij ruikt naar zomerweide en lachen. Hij ruikt veilig en beschermend. Het troost mijn beschadigd hart.
Toen het niet goed ging in ons familiebedrijf, heb ik geprobeerd om datgene te doen wat het beste was voor de bedrijfscontinuiteit. Mijn neven zagen dat anders en dachten dat ik op macht belust was. (Zoals de waard is...) Toen ik de ultieme opoffering deed, werd ik weggeduwd. Mickel keek toen naar me en huilde onvergoten tranen. Hij was boos over de wending die de situatie nam. (Er was nu echt geen hoop meer.) Maar vooral had hij verdriet omdat ik afgewezen werd en hij toen al wist dat dit een litteken in mijn ziel zou slaan. Ik dacht dat het mee viel. En het viel me ook wel mee. Maar soms, zoals nu, dan realiseer ik me dat ik toch wel een beetje beschadigd ben.
De geur van T. troost mijn beschadigd hart, net als het lachen met J. dat doet en de liefdevolle aandacht van Z. en gekke S. Het leven is soms hard, maar vandaag is het ook bijzonder mooi.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten