Dankbaar

Ik loop met mijn schoonvader langs de Bretonse kust.
Zijn longen lijken ieder jaar minder groot en het wandelen kost hem moeite. Hij weet echter het even op adem komen subtiel te combineren met het genot van het fantastische uitzicht. Soms twijfel ik zelfs of hij het uitzicht niet zo mooi vind dat hij daarom wat extra stopt.
Opeens zegt hij dat ze zo blij zijn dat ze niet naar het advies van hun huisarts geluisterd hebben destijds. Ik blijf verwonderd staan. Het was een capabele man, die arts, verzekerd hij me. Hij adviseerde een abortus op medische gronden. Zijn vrouw bleef maar vloeien tijdens de zwangerschap en dat kon niet goed zijn. Ze hadden er samen lang over gepraat, maar besloten dat zij niet wilde ingrijpen.
Uiteindelijk bleek het een prima jongen te zijn. De anderen trouwens ook.
Hij keek me aan met een serieuze blik. "Weet je, ik heb altijd het gevoel gehad dat we toen de juiste keuze gemaakt hebben en dat God ons daarvoor heeft beloond."
Ik wordt helemaal stil. Wat houdt deze man intens van zijn kinderen.

Zeur

Ik telefoneer met een vriendin. Onze vriendschap stamt uit onze kindertijd. Na elkaar een aantal jaar uit het oog verloren te hebben, zijn we nu weer een aantal jaar in contact. Ik kan met niemand zo heerlijk lachen als met haar.
Ik was een beetje uitgelaten. Het gaat de afgelopen weken niet zo goed en ik had erg tegen vandaag opgezien. Nu was ik goed door de dag gekomen, beter dan ik had durven hopen en nog was ik niet bij benadering zo moe als de andere dagen deze week. Tijdens het telefoongesprek maak ik een grapje. Het valt verkeerd. Ik bied mijn excuses aan, maar het gesprek stagneert. Ze zegt dat soms mensen niet alles willen vertellen. Ik val stil. Uiteindelijk hangen we maar op.
Later bel ik haar terug. Ik baal van mezelf dat ik haar met een stom grapje van slag heb gemaakt. Ik baal dat ik het niet snap waarom ze zo van slag is. Ik ben verdrietig dat ze dat niet uit wilde leggen. Enfin, het is een wirwar van emoties in me. Eerst neemt ze niet op. Dan probeer ik het mobiel. (Ik dacht, misschien is ze een stukje lopen. Dat was ik ook immers gaan doen.)
Al snel valt ze tegen me uit. Dat onze relatie niet gelijkwaardig meer is. Ik denk koortsachtig na. Ik heb haar weinig vertelt over sommige zaken die wel erg spelen in mijn leven. Dat is zo. Ik vond het moeilijk om er over te praten en soms lijkt het of het moment nooit aan breekt.
Dan gaat ze verder. Dat ik in haar voicemail had ingesproken dat ze niet na 9 uur moet terug bellen. Ik sta perplexed. Dat ik belerend ben. Dat ik haar ook heel vaak wakker bel in de ochtend en dat zij daar ook de hele dag last van heeft en dat zij daar ook nooit over zeurt. Dat zij mij gewoon lief vind zoals ik ben. Ik probeer haar uit te leggen hoe ik het bedoeld had, dat ik juist ook heel graag van haar feed-back had gewild als ik haar stoor, maar ze onderbreekt me. "Ik vind je een zeur. Ik vind je echt een zeur!" Dan hangt ze op.
De tranen lopen over mijn wangen. De eerste dag in weken dat het weer een beetje ging en opeens is al mijn energie weer weg.

Moeilijk

Vierenhalve week geleden heb ik gluten op.
De eerste weken ging het wel, maar nu is de vermoeidheid toegeslagen.
Ik kan soms wel huilen van moeheid. Maar de woorden van papa in gedachten ga ik rustig door. ("Niet klagen, maar dragen.")
Ik ga niet zo snel en het gaat niet zo soepel. Ik moet dingen af zeggen, zoals die hele leuke schrijfmarathon. Maar ik weet dat het na volgende week weer beter zal gaan en dat hou ik best vol. Denk ik.
Zo'n middag met M. doet me goed. We kletsen uren en het haalt even niet uit dat ik een moe en langzaam meisje ben. We laten alle drukte langs ons glijden en in de huiskamer van het seniorenappartementencomplex blijk ik een stukje hemel te vinden. Omdat ik daar met haar zit.

Cursus

Ik heb de gave om mijn vinger op de zere plek te leggen. Mijn mentor op de middelbare school haalde dit al aan tijdens mijn diploma uitreiking. Als hij een verhaal van een uur hield, waar één onregelmatigheidje in zat, dan vroeg ik daar naar. Uit zijn toon kon ik op maken dat dit soms frustrerend was en soms heel stimulerend.

Ik blijk ook sommige dingen anders waar te nemen dan anderen. De term supersensitief is gevallen dit weekend, alhoewel ik dat niet zo ervaar. Zeker niet in deze PAL groep waar het algehele sensibele niveau erg hoog ligt.

Onze eerste oefening met een systemisch veld was een geleide meditatie. We werden gevraagd om onze ouders hierin te plaatsen. Bij mij werkt het dan zo dat ik ze op een energetisch vlak echt waarneem. Daarna werden andere opvoeders geïnviteerd. Opa's en oma's. Broers en zussen. Ooms en tantes. Jeugdvrienden. Eerste liefdes. Schoolkameraden. Neven en nichten. Partners, vrienden en kinderen... Het werd erg druk in mijn veld. En iedereen die in mijn gedachten verscheen was bijzonder, maar het werd me gewoon teveel. Toch bleef ik vol houden. Het is mijn overtuiging dat je om je leerpunt te pakken soms uit je comfort-zone moet komen. Maar het werd niet enkel oncomfortabel, maar gewoon uitputtend. Uiteindelijk heb ik in een veeg het hele veld leeg gemaakt. Maar ik was hier heel verdrietig over. Ik snapte doe oefening niet en ik baalde dat ik het niet kon volbrengen.

Dan steekt er een lelijk karaktertrekje de kop op. Ik wil dan gelijk krijgen.

Maar uiteindelijk gaat het helemaal niet over gelijk. Ik kan de oefening stom vinden, pijnlijk, onverantwoord. Ik kan mezelf stom vinden, een slappeling en waardeloos. Maar uiteindelijk gaat het er om dat ik voordat het zoveel pijn gaat doen, zelf aan de bel moet trekken. Dat ik mezelf beter moet beschermen en mijn grenzen beter bewaken. Niemand kan voor mij vaststellen wat goed is.

Het heeft me veel tranen gekost om dit te begrijpen en nog is het niet rustig in mij.

Glutenvrije kerststol

Meestal ben ik vrij dapper met mijn dieet, maar afgelopen week viel het me zwaar.
Ik wordt al weken geplaagd door onverdringbare behoefte naar kaas, ookal weet ik dat dit me ziek maakt. Ik baal enorm dat ik niet goed tegen soya kan momenteel.
Bij het kerstbuffet van VTN ben ik gewoon weg gegaan.
Eerste kerstdag heb ik een glutenvrije kerststol gebakken en deze lukte buiten verwachting goed.
Als ik dan zo'n prachtig brood in de oven zie oprijzen wordt ik weer helemaal gelukkig.
Soms vind ik het moeilijk, maar het geluksmoment als iets echt heel goed lukt. Er heel mooi uit ziet en ook nog lekker smaakt is enorm. Ik geloof niet dat gewone mensen zo blij kunnen worden van een kerststol.

Für Elise

Mijn zus kan mooi piano spelen. Als kind dacht ik zelfs dat er eigenlijk niemand mooier kon spelen dan zij. Als ze achter de piano zat weerklonk dat door het hele huis. Het vulde het huis met muziek en het geluk straalde van mijn moeder af als ze het hoorde. Dat maakte op mij indruk. Het allermooiste vond ik für Elise.
Nu zo'n dertig jaar later heeft mijn Jopie pianoles. Ergens heeft ze de bladmuziek van für Elise opgeduikeld en ze verklaard stellig dat het best mee valt. "Dat kan jij ook, hoor mam." Ik werp schuchter een blik op de noten, maar schrik van de complexiteit. Met engelengeduld neemt ze me mee. Ze schrijft de letters er bij en gaat met me oefenen. Ik de rechterhand en dan doet zij de linker. Zo leert zij het van haar muziekleraar. Eerst de melodielijn en dan later pas de bijnoten.
Langzaamaan krijg ik de melodie in mijn vingers. Iedere avond zitten we samen een kwartiertje. Gisteren stelde ze voor om eens te wisselen. Ik de linkerhand en zij de rechter. "En als je ze alletwee goed los geoefend hebt, kun je het samen proberen." zegt ze optimistisch.
Als ik speel klinkt het nog onzeker. Soms een toets verkeerd en het tempo iets te traag. Maar het is onmiskenbaar für Elise en ik ben zo trots dat ik dit kan. (Dankzij mijn dochter met engelengeduld)

huilen in haar slaap

Dorelijn kwam een nachtje bij mij in het grote bed liggen.
Ik was laat, omdat ik een afspraak had die avond, maar toen ik thuis kwam vond ik haar diep in slaap. Gelukkig kroop ik naast haar onder de dekens. Het is heerlijk om niet een leeg bed thuis te vinden.
Die nacht werd ik wakker omdat ze huilde. Bezorgd streelde ik over haar haar. Ik probeerde haar te troosten. Ze werd wakker en vroeg wat er was. "Je huilde." zei ik.
De volgende ochtend werd het verhaal hilarisch verteld. " En dan droomt ze dat ik huil en dan, dan maakt ze mij wakker!"
"Nee," zei ik "je huilde mij wakker en toen heb ik jou getroost." We lachen met zijn allen.