Tranen

De tranen zitten me hoog vandaag.
Alhoewel ik dapper door werk en me zo goed en zo kwaad als het gaat door de bergen werk heen worstel. Er zijn een paar collega's die me na aan het hart liggen en als ik een van hen tegen kom voel ik de behoefte om mijn hoofd op hun schouder te leggen en ze te vragen even hun armen even om mij heen te slaan. Maar dat doe ik natuurlijk niet. Ik blijf professioneel en enkel mijn glimlach is wat moe.

Lief en Leed

Het is druk op mijn werk. Te druk.
Maar er lonkt promotie en in mijn enthousiasme geef ik teveel.
De promotie gaat aan mijn neus voorbij en mijn nieuwe leidinggevende blijkt niet zo goed in communicatie. Ik kom verdrietig thuis en wil niets liever dan mijn verhaal aan mijn lief vertellen. Maar mijn lief wordt enkel boos. Boos over de onprofessionele organisatie. Boos over het verdriet dat ze mij aandoen. Boos over allerlei oud zeer dat omhoog komt.
Z. zegt tegen me dat ik enkel de leuke dingen thuis moet vertellen en niet de sores van ons werk. En ik zeg uit de grond van mijn hart dat ik met mijn lief getrouwd ben om lief en leed te delen. En dat als ik niet meer de zaken kan delen die mij echt aan het hart gaan, dat ik dan niet meer echt het leven met hem deel.
Z. wordt stil. Hij had het nooit zo bekeken. Maar hij vindt het wel bij me passen.
(Hij vindt me altijd een beetje raar.)

Zeur II

Ik merkte het bij Young Call.
Iedere keer was er weer iets waar ik helemaal van slag door was. Iedere keer weer een drama.
Normaal had ik dat niet zo door, maar doordat ik ze maar eens in de twee maanden zag, viel het me op.
Nu overvalt dat gevoel me weer.
Wat heb ik toch? Wat een zeurdrama's.

Ik dacht altijd dat ik een levensgenieter was, een optimist, een zonnetje. Maar soms ben ik ook gewoon een zeur.
L. zei het al ooit tegen me. (april 2011)

Ik vroeg het aan D. "Ik dacht altijd dat ik een levensgenieter was, maar ik zeur zoveel."

Ze lachte. "Je bent bijna altijd leuk, maar nu heb je het gewoon even moeilijk." En met het gemak en nonchalance van een puber is het weer afgedaan.

Ik ben even stil en haar woorden weerklinken in me.



Wat hou ik veel van haar.

Een nieuwe start

Ik schreef steeds minder. Ik had het ook druk, maar vooral voelde het niet meer goed. Een vriendschap die zo mooi begon en me zoveel geluk had gebracht, was langzaamaan veranderd. Hij wilde geen vrienden meer zijn, maar hij bleef alle informatie die hij over me kon vinden opzuigen. En dat belemmerde me in het schrijven. Ik wilde niet nog meer verdriet veroorzaken.
Nu heb ik besloten een nieuwe plek voor mezelf te maken, want het schrijven maakt me blij. Welkom bij mijn nieuwe start.

P.S. Tofae is een samenvoegsel: To van Tonja en fae van het oud-Engelse woord voor feeën en bovennatuurlijke vrouwen. :-)

Oude herinneringen en nieuwe

We gingen een weekend naar Toy Viam. Daar had mijn lief een verbouwing gedaan en zijn vader was mee geweest voor om een helpende hand te bieden en gezelschap. Dat was voor de chemo's. Dat was voordat we zelfs maar vermoedde dat hij ziek was. Hij had wel wat weinig lucht, maar dat weetten ze aan zijn longemfiseem.
Nu wilde hij graag terug. Samen met zijn vrouw en met mij.
Alsof God persoonlijk zijn zegen had verleend, verliep alles buitengewoon voorspoedig. De reis ging vlot. Het weer was fantastisch. Het huis was welkom.
In die streek heb ik heel veel voetstapjes liggen en op oude plaatsen kwamen mijn oude herinneringen boven. Op het strand bij het meer van Treignac genoot ik van de zon, maar minstens zoveel van alle gekke avonturen die ik daar met L. beleefd had. En op een bijzondere manier vlochten de mooie momenten van dit weekend door mijn oude herinneringen.
Als mijn schoonouders dachten dat wij ze niet zagen, dan knuffelden ze elkaar met een intensiteit van mensen die weten dat het eindig is. Ze genoten van ieder moment en dat was aanstekelijk. De bomen begonnen te kleuren en met de dag kwam er meer goud tussen het groen. En zo werden we gezegend met dagen met een gouden randje.
Soms lijkt geluk bijna tastbaar.

PAL coach

Gisteren was onze laatste bijeenkomst en nu ben ik een PAL coach.
Enerzijds voelt het raar. Ik heb lang gewacht met het ondertekenen van mijn diploma omdat ik er nog niet aan toe was. Anderzijds gaat het coachen me zeer soepel af. Mijn sensitiviteit helpt me en sluit naadloos aan op mijn coachee.
Iedere keer weer verbaas ik me over de bijzonder mooie mensen in de groep.
Dat ga ik het meeste missen.

Dankbaar

Ik loop met mijn schoonvader langs de Bretonse kust.
Zijn longen lijken ieder jaar minder groot en het wandelen kost hem moeite. Hij weet echter het even op adem komen subtiel te combineren met het genot van het fantastische uitzicht. Soms twijfel ik zelfs of hij het uitzicht niet zo mooi vind dat hij daarom wat extra stopt.
Opeens zegt hij dat ze zo blij zijn dat ze niet naar het advies van hun huisarts geluisterd hebben destijds. Ik blijf verwonderd staan. Het was een capabele man, die arts, verzekerd hij me. Hij adviseerde een abortus op medische gronden. Zijn vrouw bleef maar vloeien tijdens de zwangerschap en dat kon niet goed zijn. Ze hadden er samen lang over gepraat, maar besloten dat zij niet wilde ingrijpen.
Uiteindelijk bleek het een prima jongen te zijn. De anderen trouwens ook.
Hij keek me aan met een serieuze blik. "Weet je, ik heb altijd het gevoel gehad dat we toen de juiste keuze gemaakt hebben en dat God ons daarvoor heeft beloond."
Ik wordt helemaal stil. Wat houdt deze man intens van zijn kinderen.