We gingen een weekend naar Toy Viam. Daar had mijn lief een verbouwing gedaan en zijn vader was mee geweest voor om een helpende hand te bieden en gezelschap. Dat was voor de chemo's. Dat was voordat we zelfs maar vermoedde dat hij ziek was. Hij had wel wat weinig lucht, maar dat weetten ze aan zijn longemfiseem.
Nu wilde hij graag terug. Samen met zijn vrouw en met mij.
Alsof God persoonlijk zijn zegen had verleend, verliep alles buitengewoon voorspoedig. De reis ging vlot. Het weer was fantastisch. Het huis was welkom.
In die streek heb ik heel veel voetstapjes liggen en op oude plaatsen kwamen mijn oude herinneringen boven. Op het strand bij het meer van Treignac genoot ik van de zon, maar minstens zoveel van alle gekke avonturen die ik daar met L. beleefd had. En op een bijzondere manier vlochten de mooie momenten van dit weekend door mijn oude herinneringen.
Als mijn schoonouders dachten dat wij ze niet zagen, dan knuffelden ze elkaar met een intensiteit van mensen die weten dat het eindig is. Ze genoten van ieder moment en dat was aanstekelijk. De bomen begonnen te kleuren en met de dag kwam er meer goud tussen het groen. En zo werden we gezegend met dagen met een gouden randje.
Soms lijkt geluk bijna tastbaar.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten