"Burn-out is zo'n groot woord. Ik zou je ook niet overspannen willen noemen, maar de rek is er een beetje uit. Het is in ieder geval meer dan een luchtweginfectie." Ze keek me indringend aan. Ik huilde. Alweer. "Neem je rust. Ik zie je graag volgende week terug." Ik knikte.Ze praatte nog veel meer. Ze bood van alles aan, maar het wilde niet beklijven in mijn vermoeide hersenen.
"Je aura is ijl." Op het moment dat hij het zei, voelde ik dat dit inderdaad zo was. Ik was zo opgeslokt geweest door mijn misere dat ik dit detail niet gemerkt had. Nadat hij het benoemd had en ik mijn aandacht naar mijn energieveld bracht, voelde ik deze al steviger worden. Alhoewel dit waarschijnlijk ook zo makkelijk ging omdat hij me hielp. Bij aanvang van ons gesprek had ik gezegd dat ik er ergens van baalde dat ik zo in de puree moest belanden voordat ik weer bij hem kwam. Op een of andere manier had ik er eerder de tijd niet voor genomen. Er zijn een hoop zaken waar ik de tijd niet voor genomen heb en in dit moment van herbezinning vraag ik me af of dit de juiste keuzes zijn.
Ik huil veel. Ik ben snel uit evenwicht. Gekscherend hoor ik me tegen mijn lieve collega Z. zeggen dat ik huil om ieder vliegje dat voorbij komt.
N. vroeg me of ik me realiseerde hoeveel van wat ik voelde van mij was en wat van anderen. Ik moest terugdenken aan het gesprek met W. en C. waarbij ik zo had moeten huilen. Later zei ik tegen mijn lief dat ik het gevoel had dat ik de tranen van C. gehuild had.
Opeens vertelde ik over die vervelende sessie bij Pal. Als kennismaking met het systemisch werken stelden we in een visualisatie allerlei personen in gedachten op. Het werden er steeds meer en uiteindelijk kon ik dit bijna niet aan. Ik verwachtte dat meer mensen een soortgelijke ervaring had, maar niemand had hier last van en ik voelde me zo alleen en afgewezen. Dat gevoel van het niet aankunnen, was net als in mijn werk, waar ik niet meer alle ballen in de lucht kan houden. En ook hier voel ik me afgewezen. Daarnaast ook nog niet gezien en niet gewaardeerd. Maar ik voelde een duidelijke parallel. Niet dat ik het snapte, maar wel iets om nog eens naar te kijken.
N. zei dat ik niet het hele veld hoefde te dragen en ik realiseerde me dat ik dat ook helemaal niet kan.
Lieve Tonja
BeantwoordenVerwijderenHet is moeilijk wat je doormaakt, het is moeilijk te doorgronden wat mensen bezielt om anderen pijn te doen, ik heb geleerd, stel je grenzen en ga er met een grote boog om heen, er blijven genoeg mensen over die je wel waarderen en waar je wel blij mee kan zijn.
groetjes Theo