Hij zei het rustig. Alsof het al lang duidelijk was en enkel nogmaals gezegd werd. Hij had geen toegevoegde waarde ervaren van Inkoop op zijn project.
De vloer leek onder mijn voeten weg geslagen te worden. Als eerste dacht ik: Dit kan niet waar zijn. Maar voorzichtig doorvragen gaf steeds hetzelfde antwoord. Toen het een beetje tot mij door begon te dringen, vroeg ik me af wat ik hier nog deed.
Het gesprek begon langs me heen te gaan, omdat ik het niet meer kon bevatten. Beiden verzekerden me dat ik me dit niet persoonlijk aan moest trekken. Dat dit niet over mij ging. Ik keek naar ze en vroeg me af hoe ik dat zou moeten doen.
Ik zei dat ik uitgepraat was en verliet het vertrek. Toen kwamen de tranen.
Twee zaken drongen zich aan me op. Als eerste was het niet goed dat ik hierdoor overvallen was. Wat was er misgegaan in de communicatie, dat ik dit niet aan had zien komen. Ten tweede realiseerde ik me dat ik te emotioneel was. Het was niet leuk om te horen, maar ik had van mezelf verwacht dat ik meer professionaliteit in me had. Iets om wellicht later over na te denken, maar nu waren er vooral tranen.
Later heb ik het uit kunnen spreken met hem. Die middag al was hij er al voor me. Ookal snapte ik hem niet, ik voelde dat hij het niet slecht met me voor had. Hij was ontstelt door mijn verdriet. Dat weekend voelde ik zijn bezorgdheid, maar ik kon nog niet voorbij mijn verdriet komen. Die maandag was het nog niet beter, al hadden we die middag een voorzichtig telefoongesprek. Langzaamaan begon ik te begrijpen dat er een groter verband was. Dat zijn reactie te maken had met zijn onvrede met de Inkoop. Ik hoorde vage echo's dat de Inkoop nog een weg te gaan had. Dat er weerstand in de organisatie kon zijn. Toen had ik het niet voldoende begrepen, maar nu begon er wat te dagen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten