Mijn kleine meid was twaalf geworden. Net op de middelbare school in een nieuwe klas is het moeilijk om te bepalen wie er op je feestje mag komen. Voor de vrienden uit groep acht hadden we voor de zomervakantie een slaapfeestje gehouden. Ook een beetje afscheid, want onverwacht mocht ze naar het atheneum en zou ze dus niet bij al haar vriendinnen in de klas komen. Boven haar nieuwe klassenlijst zuchtte ze en pufte ze. En ik liet me natuurlijk vermurwmen. Als we het thuis zouden vieren dan konden er best dertien komen besloten we. Ergens naar toe gaan was toch al lastig, aangezien papa er niet was en opa met zijn superauto ook een reisje buitenland gepland had. Even spraken we nog over de mogelijkheid om de hele klas te vragen, maar dan wilde ik ze niet op het eten hebben. Joja dacht na. Ze overwoog alle opties en zei tenslotte dat ze het liefste de helft van de klas wilde mèt eten.
Toen begon de voorpret pas echt. Er werd een lijst gemaakt met gasten, een programma met allerlei wilde ideeën om te doen en een lijst met wat te eten en drinken.
De gastenlijst was vlot samengesteld, met nog iemand in reserve die de volgende dag snel bijgevoegd werd. Joja knutselde met haar gebruikelijke creativiteit een vrolijke uitnodiging in elkaar. (Ik denk wel eens dat mijn generatie nooit zo handig wordt in die zaken als zij.) Gelukkig kwam er een afmelding en kon die ene persoon die niet mocht ontbreken ook nog gevraagd worden.
Het programma werd ingedeeld in goed weer scenario's en slecht weer scenario's. Al pratende werden we steeds enthousiaster. We wilden voetballen met grote elastieken om de enkels van steeds twee mensen. Na een vruchteloze zoektocht op marktplaats kwam ik op het lumineuze idee om bij de fietsenmaker te vragen naar oude binnenbanden. Hij had een grote krat vol. Hoeveel wilde ik er hebben? Joja wilde ook heel graag levend stratego doen. Ze wist al hoe het moest en wist de exacte spelregels en de rangen met puntentelling van internet te toveren. Bij extreem goed weer wilde ze waterbalonnengevechten, een zeepbaan en ... Ik temperde haar ethousiasme iets met de mededeling dat ik vreesde dat het niet zo warm zou worden. (De voorspellingen waren miserabel.)
Voor het eten kwamen we op het idee om een met-je-handen-eet-diner te houden. "En mam, dan vooral dingen die heel moeilijk te eten zijn zonder bestek! Soep, aardappelpuree en saus of zo." En zo kwam huize Bos steeds meer in de feeststemming.
Ik zag wel iets op tegen de invasie van dertien tieners. Op mijn werk moest men smakelijk lachen om mijn plannen en wenste ze me veel, heel veel sterkte.
De avond voor het feestje om kwart over twaalf werd ik wakker geknuffeld door Mike.
Hij was weer thuis. Slaperig knuffelde ik hem terug en vol geluk viel ik in zijn armen in slaap. Nu zou het zeker gaan lukken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten