I. keek me fronsend aan. "Gaat het wel een beetje?" De metingen logen er niet om. Ze adviseerde om mijn dosering Str7 te vervijfvoudigen. Ik vond het best, als het huilen maar zou stoppen. En het werkte.
Met de vijfdubbele dosis was mijn wereld weer mooi. Ik reageer altijd vrij heftig op medicatie, vooral homeopatische medicijnen lijkt wel.
Na een paar dagen viel me op dat het bijzonder rustig in mijn hoofd was. Ik voelde niets meer, enkel nog watten. Weer een paar dagen later begon ik mijn sensitiviteit te missen. Ik geniet altijd van het contact met anderen en nu voelde ik zo veel minder.
Ik besloot de superdosering weer af te bouwen. Maar de watten bleven hangen.
Ik probeerde me voor te stellen hoe mijn leven zou zijn als het zo zou blijven en ik realiseerde me dat het waarnemen van energie een onlosmakelijk deel van mijzelf geworden is. Het was tijdens mijn recente dipje misschien iets te veel, maar zonder was ik mezelf niet.
Vanmiddag voelde ik weer. Ik zat op een verjaardag en B. vertelde. Ze vertelt altijd langzaam, soms tergend langzaam en haar verhaal lijkt soms nergens heen te gaan. Later had ik het er met mijn lief over en opeens zag ik dat haar energie vervuild was. Dat was hetgene dat me getriggerd had. De vervuiling in haar energie lijkt op allerlei manieren aandacht op te slurpen. Ondanks het negatieve gevoel werd ik zeer blij van het feit dat ik dit weer waarneem. De watten verdwijnen en ik word weer mezelf.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten