Sinds september werk ik weer. Niets groots en niet veel. Ik betrap mezelf er zelfs regelmatig op dat ik uit sta te leggen dat ik eerst P&O manager was, maar nu meer tijd thuis wil zijn. Mezelf een soort van verdedig of toch op zijn minst tekst en uitleg geef waarom ik zogenaamd onder mijn niveau functioneer. Ookal weet ik heel goed dat vroeger voorbij is en dat dit is wat ik nu doe. Dit trof me het meeste toen me op de receptie van Wijn en Stael recht op de man af gevraagd werd wat ik deed. Tegenwoordig ben ik secretaresse.
Het werkt helend. Eindelijk weer nieuwe collega's om het gat van mijn oude Spliet-collega's op te vullen. Een nieuwe systeembeheerder en een nieuwe Huug. Het lijkt ook veel makkelijker. Geen dubbele agenda's. Geen behoedzaamheid of juist slijmerigheid omdat ik de dochter van de baas ben. Ik ben ik en ik heb bijzonder veel plezier in mijn werk.
Sommige dingen zijn helemaal niet veranderd: Ik ben nog steeds leergierig. Ik wil alles graag snappen en goed doen. Ik denk nog steeds graag in het grote geheel. Ik denk vaak een stapje vooruit en kom eindelijk weer een beetje tot mijn recht.
Ik begon voor drie ochtenden en binnen drie weken werd ik al voor nog twee ochtenden gevraagd. Eigenlijk door twee afdelingen, maar de P&O dame nam de beslissing waar de nood het hoogste was. Deze week hoorde ik in de wandelgangen van een andere afdeling, dat ze ook al op mij geaasd hadden, maar achter het net gevist hadden.
Het doet me goed. Ik sta iedere dag met plezier op. C. zei al in de eerste week dat ze me in maanden niet zo vrolijk had gezien. Ik heb mijn zelfbeeld een beetje bijgesteld. Ik zit niet in een flitsende carrière zoals mijn mede Callers. Wellicht zullen er mensen zijn die denken dat ik bij Spliet eigenlijk mijn plek niet verdiende. In mijn donkerste nacht bedacht ik dat ik misschien nooit verder kom dan dit secretaresse-baantje; Maar zelfs toen wist ik dat dit toch echt is wat ik nu wil en nodig heb.
En ergens is er iets heel eigenwijs in me dat zeker weet dat ik er wel kom. Waar de bedoeling ook is dat ik kom, ik kom er wel.
Voorlopig voert mijn pad me naar mijn werk. Mijn droombaan; dichtbij, niet teveel uren, uitdaging en voldoening en vooral veel plezier.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten