Het begon allemaal veelbelovend. Ik kwam via het CALL netwerk in contact met iemand die cradle to cradle babykleding wilde produceren en daar een kleine investeerder voor zocht. We hadden een leuk gesprek en ik kreeg het businessplan en een investeringvoorstel. Deze waren geheel in het Engels en ik moest me er even toe zetten om dit goed door te nemen. Ondertussen voelde ik steeds meer voor het idee. Ik heb mijn biologisch katoen droom en dit zou hier een mooie stap in zijn. Ik zou een kijkje in de keuken kunnen nemen, nieuwe contacten kunnen leggen...
Ik had J.U. en J.M. gevraagd om me in deze kwestie te adviseren. De week ervoor had ik de stukken doorgeworsteld en was pijnlijk met mijn eigen kennislacune geconfronteerd voor wat betreft businessplannen en cijfermatige onderbouwing. Gelukkig hadden J.U. en J.M. dit in overvloed voor mij in de aanbieding.
We hadden af gesproken in een rustig restaurant en vonden de benodigde privacy in de alkoof. J.U. ging rustig en bedachtzaam van start. Hij prees de ideologische insteek. J.M. werd al snel wat kritischer toen er grafiekjes met cijfers uit 2003 opdoken. Dat ik de cijfermatige onderbouwing niet snapte bleek minder met mij te maken te hebben dan ik dacht. De helft ontbrak.
Die middag kreeg ik een bijzonder leerzaam lesje in hoe een businessplan niet hoort te zijn. J.U. is altijd heel mild in zijn oordeel. Hij examineert jaarlijks de businessplannen van de Nijenrode-studenten en hij zei subtiel dat hij daar erg aan moest denken. J.M. was duidelijker: "Broddelwerk" "Schandalig dat hij een investeerder denkt te kunnen af schepen met een investeringsplan dat al verlopen is." (het plan was in maart gedateerd en had in het derde kwartaal moeten opstarten) "Als hij aan mijn bureau had gestaan had ik gezegd.."
"Try harder" vulde ik aan. Ze glimlachte even.
J.U. legde uit hoe financieringen meestel in elkaar steken. Over eigen geld, (de ondernemers waren niet voornemens er zelf geld in te steken behoudens de geringe kosten die tot nu toe gemaakt waren.) over bankleningen, over achtergestelde leningen en over het aantrekken van aandeelhouders ter financiering.
Het meest duidelijk vond ik uiteindelijk J.M. Ze wees me erop dat er in het businessplan gesproken werd over een dubbel zo grote investering na twee jaar.
"Is daar al een investeerder voor?" Ze keek me streng aan. "Als jij er met je geld in zit, komen ze als ze niemand kunnen vinden natuurlijk bij jou aan. Laat je de boel dan klappen of steek je je nog verder in de strop?" Het dubbeltje viel.
Ik zei bedachtzaam dat het me beter leek als ik mijn vervolgafspraak maar af zei. Aan de overzijde van de tafel slaakten ze een zucht van opluchting. Opeens waren ze helemaal niet meer zo zakelijk, maar vooral mijn persoonlijke vrienden. J.U. had zich erge zorgen gemaakt dat ik enorm teleurgesteld zou zijn. J.M. had zo gehoopt dat mijn eerste investeringavontuur beter zou zijn. Maar ik was helemaal niet teleurgesteld. Ik heb deze middag waarschijnlijk meer geleerd dan ik in een jaar op school zou kunnen leren en ik heb me gerealiseerd hoe goed deze mensen het met me voor hebben. Ik reken af en ga op vleugeltjes naar huis. Ieder heeft zijn engelen en zij waren vandaag de mijne.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten