Boswandeling

Hij belde om tien over een. Of ik al onderweg was? Ik schrok. Hoewel ik de avond ervoor nog intens aan hem had moeten denken en me erg verheugde op onze boswandeling, had ik onze afspraak vergeten. Vol schaamte bekeek ik mijn agenda en mail. Ik had hem niet in mijn agenda gezet...
Gelukkig wilde hij wel even wachten en binnen een half uur was ik alsnog ter plaatse. Na deze wat gehaaste start had ik moeite om te landen. Ik werd geplaagd door een opkomende zware verkoudheid, maar zelfs daar doorheen kon ik de frisse boslucht ruiken. Langzaamerhand betoverde het landschap me. We liepen langs een lang hek en opeens stonden we voor een vennetje. We volgden onnavolgbare paden en vonden uiteindelijk een prachtige heide. Het geheel deed bijna surrealistisch aan. Ik had geparkeerd naast een flat en opeens leek ik wel in een andere wereld. Ons gesprek droeg wellicht ook bij aan dat gevoel. We spraken terwijl we wandelde. Over ons verleden, over kleine pijntjes en groot gemis. Over de bizarre paden die we soms volgen. Maar ook over psychologische theoriën. Mijn wandelgenoot vertelde dat als een kind afgewezen wordt, het onbewust de boodschap krijgt dat het niet goed is zoals het is. Eigenwijs als ik ben, was ik het niet met de theorie eens. En zelfs het argument dat het uit meerdere richtingen bevestigd was, kon mij niet overtuigen. Zijn liefdevolle houding zorgde ervoor dat we niet botste, maar luisterden. En ik leerde dat ik misschien niet zo in elkaar zit als iedereen. Ik vertelde over mijn jeugdreuma en terwijl ik vertelde, realiseerde ik me hoe dit mij getekent heeft. Toen ik vier was kreeg ik jeugdreuma. Ik heb toen heel veel pijn gehad. Hoewel mijn moeder er altijd voor me was en me zo goed mogelijk heeft bijgestaan, kon ze nooit de pijn wegnemen. Zo leerde ik dat een moeder niet almachtig is en ook dat pijn en liefde naast elkaar bestaan. De meeste kinderen ervaren rond hun twaalfde de desillusie dat hun ouders niet perfect zijn. Het lijkt dan of ze soort van hun troon vallen. We spraken verder. De belevingswereld van een kind krijgt vaak weinig ruimte en dat kan beschadigingen opleveren. Ik beargumenteerde dat na de beleving het fijn is als men tot vergeving kan komen. Niet om emoties weg te rationaliseren, maar omdat vergeving dingen afsluit en ruimte maakt voor nieuwe ervaringen. Zittend op een bruggetje, uitkijkend over de hei vonden we elkaar daar.
Hij vroeg me ook wat ik nog nodig had. Meerdere malen zelfs, soms terloops en soms dringend. Ik stokte op deze vraag. Ik weet het niet. Maar toen ik thuis kwam wist ik wel dat ik weer zelfvertrouwen heb gevonden. Na de laatste Call sessie was ik dat een beetje kwijt en ergens in dat prachtige bos, in die prachtige gesprekken vond ik weer wie ik ben.