Trouwerij II

Mijn moeder zou speechen op de bruiloft. Echter geveld door een zware griep moest ze het af laten weten. De speech was al klaar en toen werd ik gevraagd om deze voor te lezen. En zo belandde ik na de ambtenaar van de burgelijke stand in een romantische tuinhuis voor het kersverse bruidspaar.
Ze waren iets ouder dan wij; Hun zielen iets geschonden door het leven. Maar ik heb nog nooit zo'n bijzonder paar gezien. Hun geluk was zo sterk aanwezig dat het soms wel tastbaar leek. De bruid was mooi en ze werd nog mooier door de liefdevolle blik van haar man. Aan heb begin van de plechtigheid was ze weggegeven door haar zoon. Het was ontroerend om te zien hoe een jongen van zeventien zijn moeder naar het altaar begeleidde. In de plechtigheid leek het soms wel of ze met zijn drieën trouwden, zo mooi was de rol van de zoon verweven in het geheel.
Ik sprak de woorden van mijn moeder. Ergens klopte de lijntjes, want de boodschap kwam aan. Ze waren geroerd, moesten lachen en huilen en ik voelde me dankbaar dat ik dit bij kon dragen aan deze gelukkige dag.
Na de plechtigheid kwam het feest. Het eerste dansfeest samen met mijn dochters. We dansten tot er blaren op onze voeten zaten en steeds als er iemand dacht dat hij niet meer kon, kwam er net nog een heel mooi nummer en gingen we weer. Het was magisch om dit met mijn meisjes te kunnen delen. Mick en ik keken elkaar over de dansvloer aan en ook wij voelden ultiem geluk.
Het was een mooie avond met een gouden randje.

Trouwerij I

Dit voorjaar had ik vier uitnodigingen voor trouwerijen ontvangen. Romantiek hing duidelijk in de lucht.

De eerste was van een oude vakantievriend. Zo'n vriendschap die vroeger al lang zou zijn verwaterd, maar door het internet en zijn reislustigheid hebben we door de jaren heen contact gehouden. Vooral als hij aan de andere zijde van de wereld vertoefde, leek hij heel dichtbij. We mailden en deelden ons leven. Als hij weer in Nederland was, hadden we weer amper contact, tot zijn volgende reis.
Wellicht dat naast het internet ook de magie van onze vriendschap een rol speelde. Al toen we elkaar net kende was er iets vertrouwds tussen ons. We genieten altijd van elkaars gezelschap en scherpe geest. En we delen een licht sarcastisch gevoel voor humor, dat maar door weinig mensen gedeeld wordt.
Ik had R. al tijden niet gezien toen ik zijn email ontving met de vraag of ik mijn adres wilde mailen. Hierop volgde enige tijd later de uitnodiging voor zijn huwelijk. Op een zonnige middag zag ik ze in een rood tuktuk wagentje aanrijden bij een trendy locatie in Rotterdam. Hij stapte uit in een stijlvol grijs glimmend pak en zij sprong met een vrolijk sprongetje uit de tuktuk. Op dat moment wist ik dat zij goed voor hem was. De gasten waren jong, feestelijk en net zo stralend als het bruidspaar. Vlak voor de plechtigheid vroeg de ceremoniemeester of er alstjeblieft mensen op de eerste rij wilde komen zitten. Samen met een nichtje van R. belandde ik op die stoelen, omdat niemand genegen leek te zijn om vooraan te zitten en wij die plaatsen niet leeg wilde laten staan. Zo zat ik op de mooiste plek en zag ik twee hele mooie mensen in het echt verenigd worden. Een ander nichtje sprak en verhaalde over zijn drive om altijd de beste te zijn. Ik zag deze middag nieuwe kanten van hem, maar ook veel herkenning. En vooral zag ik het geluk dat deze twee mooie mensen samen gevonden hadden. Het was een mooie middag en vervuld ging ik weer naar huis.
Soms is geluk zo tastbaar.

Hoogtepunten en Dieptepunten

Het zijn dagen van hoogtepunten en dieptepunten voor me.
Op 29 april ben ik met mijn meiden en twee vriendinnetjes naar Utrecht geweest. Na maanden van plannen is eindelijk de grote dag.
We hebben een klein ondernemingsplan gemaakt: Kosten begroot en inkomsten geschat, lijstjes gemaakt wat er zou kunnen verkopen, vervolgens opnieuw begonnen met inschattingen, kosten en lijstjes omdat er strenge regels bleken te zijn voor de verkoop van onze koopwaar, inkopen gedaan, marketing uitgedacht, decoratie gemaakt, spullen gesjouwd, genetwerkt en vooral al heel veel plezier gehad bij deze voorbereidingen.
Uiteindelijk staan we prachtig uitgedost op de mooiste plek van Utrecht met een tafel vol heerlijkheden. Door de aangescherpte regels zijn dit blikjes fris, repen en zakjes chips geworden. De meiden zien er zo mooi uit dat ze daardoor al aandacht trekken. Vol enthousiasme met kleine kroontjes op hun hoofd lijken het wel prinsesjes. We genieten tot bijna tien uur 's avonds. Dan gaat de zon onder en bij mama langzaamaan het licht uit. We ruimen op en ondernemen dan een spectaculaire tocht terug naar huis. Ik was geloof ik vergeten hoe druk het kan zijn op de vrijmarkt. Als een lange rij worstelen we in ganzepas ons door de drukte. Ik geniet van de wiebelende kroontjes en de wapperende oranje hoed voor me. 's Avonds in bad geniet ik nog even na met mijn lief. Hij was het laatste uur al wat stil. Opeens zei hij: 'Weet je nog dat we vorig jaar in Parijs zaten.' Nog vol geluk van de fantastische avond knik ik van ja. Hij vervolgt ' en toen ging S. dood.' Ik wordt stil. Ik was het vergeten. We kijken elkaar aan.
Uiteindelijk zeg ik zachtjes: 'Wat zal het vandaag moeilijk zijn voor hen.'
We verzinken in stilte. Voor mij een stil gebed.

De daaropvolgende dag heeft weer zo'n drastische tegenstelling in petto. Een kleurrijke koninginnendag eindigd in een drama met vier doden. De koningin raakt me met haar emotionele speech. Haar hart gaat uit naar de nabestaanden en alle anderen die geraakt zijn. En dat terwijl de auto vlak langs de bus scheerde die al haar dierbaren bevatte. Wederom een konginnedag die getekend wordt door verwarring en verdriet.

Toch zie ik als ik mijn ogen dicht doe weer die ondeugende prinsesjes voor me, die zo intens genieten.

Een niet dapper stukje, omdat ik soms ook zo ben.

Mijn leven is moeizaam de afgelopen maanden. En ik heb me er op betrapt dat ik als ik echt moe ben, ik niet schrijf. Als ik dan wel schrijf, schrijf ik iets positiefs. Toen ik dit patroon langzaam op mijn weblog ontwaarde heb ik hier een aantal dagen over na lopen denken.
Waarom doe ik dit? Waarom voer ik een vrolijk toneelspel op? Probeer ik er zelf zo de moed in te houden? Wil ik niet zielig lijken? Ik ben er niet uit. Wel weet ik dat ik weer een 'dapper' stukje over hoe de zon gaat schijnen na regen, dat ik er sterker uit kom, dat ik weer op de goede weg zit etc. niet trek.
Ik weet dat ik na moedeloosheid er altijd weer uit kom. Dat ik dan werkelijk dat dappere gevoel ook in me heb. Maar verschillende dappere stukjes naast elkaar geven een geforceerd, bijna komisch beeld.
Hoe ben ik dan buiten mijn dappere buien? (Op de momenten dat ik meestal niet schrijf.)
Ik ben soms zo moe dat ik enkel voor me kijk, in de hoop dat ik dan de dag door kom. Ik doe de dingen een voor een. Het liefste werk ik een lijstje af, zodat ik niet eens hoef na te denken tussen de klussen door.
Boodschappen doen (met boodschappenlijstje)
Strijk
Koken
Huiswerk overhoren
Het gekke is dat ik op mijn werk het beste lijk te functioneren. De amateur-psycholoog in mij vraagt zich gelijk af wat dit betekend. Vind ik mezelf als werknemer belangrijker en geef ik hier meer energie aan of zijn er andere omstandigheden op het werk waardoor ik me gewoon beter voel.
Ik mopper ook veel. Alles is me eigenlijk teveel en de dingen die dan ook nog eens mis gaan zijn helemaal te veel.
Ik kom aan veel dingen niet toe. De strijk neemt enorme proporties aan. Mijn beddegoed ligt gerust twee maal zo lang op bed. De keukenkastjes vervuilen, zonder dat ik er de puf voor heb om ze onder handen te nemen. Mijn bureau bezwijkt bijna onder stapels 'als ik even puf heb zoek ik dit uit'-spullen.
En als ik zo'n slechte periode heb dan lijk ik wel in een cocon te kruipen. Ik doe het hoogst noodzakelijke of in ieder geval alles wat ik kan. (In deze tijden kan de definitie van wat noodzakelijk is extreem opgerekt worden heb ik ontdekt.) En telkens als ik weer 'ontwaak' dan realiseer ik me hoe lang ik mijn vrienden niet gezien heb. Of als ik ze toch zag, kregen we geen contact. Mijn blik op oneindig worstel ik me door mijn zware periodes heen. En ik schrijf hier niet graag over. Het maakt me triest.

Toneelkriebels

Het oudertoneel zit er weer aan te komen. Althans, dat dacht ik. Hoewel ik zo moe ben geweest dat ik eigenlijk besloten had dit jaar voorbij te laten gaan, kriebelde het toch in me. En toen de brainstorm avond precies op de avond viel dat ik vrij had van calculatie- en boekhoudles was de keus snel gemaakt. Mijn teleurstelling was dan ook groot toen bleek dat onze regiseur het niet ging redden. Het oudertoneel leek daardoor dit jaar een stille dood te sterven, voordat de eerste stap op de planken maar was gezet.
En ondanks al mijn bedenkingen, moeheid en deze tegenslag ging het nog harder in mij kriebelen. En uit die toneelkriebels onstond een plannetje. Ik pleegde een telefoontje en nog een en opeens lijkt het toch te lukken.
Mijn moeder haar vorige toneelgroep begint deze week aan hun welverdiende zomerstop. Het is een boerengemeenschap, dan is het begrip zomerstop iets ruimer gezien het vele boerderijwerk gedurende de zaai-, plant- en oogsttijd. Die zomerstop betreft dan ook enkel hun toneelactiviteiten, want de boerderijactiviteiten vangen dan juist aan.
Ze had ook wel zin in een nieuwe groep. Vooral gezien het vrije karakter. (Er is nog geen dialoog, eigenlijk nog geen stuk en om nog eerlijker te zijn is er zelfs nog geen idee...)
Nu hebben we deze week een nieuwe brainstormafspraak met een nieuwe regiseur. Gelukkig waren er meer die heel teleurgesteld waren, dus het lijkt dat het oudertoneel op de Regenboog leeft, herleeft, opleeft of hoe je dat dan ook zou willen omschrijven. En ondertussen kriebelt het steeds meer in me. Ik heb plannen voor een stuk en voor het decor en vooral heb ik er heel veel zin in.

Weer voorwaards!

Na mijn glutenadvontuur ben ik langzaam weg gegleden. Weg gegleden in een moeras van moeiheid. Met mijn blik op oneindig hield ik me vast aan de wetenschap dat ook dit voorbij gaat. Het is net als met barensweeën, het lijkt minder pijn te doen als je je op het einde focust.
Ondertussen kwam ons twaalfeneenhalfjarig huwelijk steeds dichterbij en onze cruisereis waarmee we dit wilde vieren. Vele malen leek het in het water te vallen, maar steeds kwam het toch net weer goed. Eerst Theo die na kerst in het ziekenhuis belandde met een absurd hoge suiker. Toen de stress of hij wel opgeknapt zou zijn. Mijn schoonmoeder die een rugwervel scheurde. Het vliegveld dat staakte, vertragingen op de heenweg... Maar we haalden het met het complete reisgezelschap. Ik heb me misschien nooit rijker gevoeld dan op dat moment. Met het gezelschap van mijn dromen op het achterdek onder de tropische zon. En onder de sterrenhemel. En bij zonsopgang. Op dat magische achterdek vertoefden we vaak, buitengewoon vaak. We lachten en huilden. Ieder met zijn eigen redenen. Mijn vader omdat hij er nog bij was. Mijn schoonvader omdat hij er weer was na al die jaren. Mijn moeder omdat ze er niet alleen was. Mijn tante omdat ze er toch was. Mijn schoonzus en zwager omdat ze er ook waren. De kinderen omdat ze er zo graag waren. En Mike en ik omdat we er met elkaar en hen waren. Allemaal gelukkig en dankbaar.
Ergens tijdens die reis is de ommekeer gekomen. De jetleg leek weg te spoelen. De lucht leek helderder. Terug heb ik verbazingwekkend genoeg amper last van de jetleg gehad en nu ga ik weer voorwaards. Gelukkig.

Vernieuwd receptuur

Het begon met een zware verkoudheid die ik maar niet leek te kunnen overwinnen. Daarna bleek een trage moeheid bezit van me te hebben genomen. Ik dacht nog dat het de drukte voor de kerstvakantie was. Voor het eerst heb ik de kolder voor de kerst meegemaakt in de aannemerij. Men werkt dan alsof er geen leven meer is na het kerstreces; alles moet ervoor gedaan zijn. Misschien speelde ook mee dat men lijkt te vergeten op mijn werk dat ik echt geen 24 uur kan opvangen in mijn schamele 8 uurtjes. Tijdens de kerstvakantie daagde langzaam het besef dat deze moeheid niet normaal was. Ik pakte mijn agenda er bij en ging rekenen. Tot eind november was alles prima en toen opeens ging het niet meer. Ik zou toch geen... Nee, dat kan niet. Ik let altijd zo goed op. Maar de symptomen liegen niet. Ik heb er nog een week mentaal tegenaan gevochten, maar moest toen onder ogen zien dat het werkelijk zeer waarschijnlijk is dat ik gluten heb binnengekregen. Vooral omdat het Doortje net zo vergaat.

Er was een voordeel. Omdat ik het pas na vier weken onder ogen wilde zien, had ik theoretisch nog maar twee weken ellende te gaan.

Die laatste week spande de kroon. Papa belandde in het ziekenhuis met een suiker van 48. Oude tijden van zorg en heen-en-weer rennen herleefden. En ook die intieme momenten, zoals je ze vooral hebt als je samen in de sores zit.

De laatste zondagmiddag van mijn vakantie was het ineens over. "Mick" zei ik "Het lijkt of de zon weer schijnt.''

Later ontdekte Doortje dat het receptuur van onze vertrouwde rookworst was 'verbeterd'. Dat was de boosdoener geweest.