Ik ontmoette haar in het najaar van 2016. Ze was niet meer zo goed ter been, maar wist nog prima waar ze het over had. Ze vertelde dat zij één van de eerste was. In de oorlog had zij op het herenhuis in Maarssen gepast. Pas na de oorlog kon ze intreden en al snel verhuisden ze naar Werkhoven. En nu was ze één van de laatste, vertelde ze trots. Terecht trots. Ze was een bron van kennis en tegelijkertijd sprankelde ze alsof ze helemaal geen 104 jaar oud was. Een integere, scherpe geest in een lichaam dat aan het eind was.
Ze woonde samen met zuster G. bij de paters in Eindhoven. Maar de paters moesten verhuizen en zij was te hulpbehoevend om mee te gaan met hen. Een moeilijke tijd brak aan. Ze kon niet aarden in haar nieuwe verzorgingstehuis en miste de paters enorm. Ze voelde zich in de steek gelaten. Niemand mocht een schilderijtje of een lamp ophangen, want ze bleef hier echt niet!
Na enkele weken kwam eindelijk pater P. langs en toen werd ze rustiger. De schilderijtjes mochten aan de muur en ze vond weer haar gebruikelijke rust een beetje terug. Toen viel ze en brak haar heup. Hier kreeg ze een longontsteking over heen en dat was te veel.
Haar laatste wens was om vanuit Gods Werkhof begraven te worden. We hadden die dag een bijna vol huis, maar het lukte om alles te combineren. Er was een klein afscheid in de voorkamer. Zuster G. schuifelde uit haar rolstoel naar de kist en keek tevreden naar haar. "Je ligt er mooi bij. Mooi kleurtje heb je en je haar zit ook goed." Een andere zuster en een voormalig zuster stonden aan haar andere zijde. Samen keken ze in haar kist en dat moment had ik wel vast willen leggen. De rust, de liefde die zij samen uit straalden. Opeens leek het of alles goed was. Later zijn er prachtige speeches gehouden en tranen vergoten, maar dit stille moment was het mooiste voor mij. Hier werd zuster M.C. te ruste gelegd.
Rust zacht. Een engel is terug naar de hemel gegaan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten