Hij vroeg me opeens: "Wat kan je dan wel goed? Ik heb je al drie keer horen zeggen dat je iets niet kan." Ik had me dat eigenlijk geeneens gerealiseerd. Maar dat was inderdaad zo. Tijdens onze rondwandeling door de tuin en het huis waren een aantal zaken ter sprake gekomen waar ik gekscherend van had gezegd dat ik die (nog) niet kon. (Huishouden, beelden maken, ...)
Zijn vraag overviel me. Ik wist even niets te zeggen. Wat kan ik nou eigenlijk goed. Ik ben niet zo trots op mijn prestaties. Ik vind mezelf vooral een fijn mens, maar ik voel geen pronkerigheid voor mijn werk of andere talenten. Terwijl ik tegelijkertijd ook vind dat ik getalenteerd ben. Dat flapte ik er dus ook uit. Dat ik veel talenten heb. Hij keek me nieuwsgierig aan, maar ik liet het daarbij. Toch echoode de vraag na. Wat kan ik goed? Weer stof tot nadenken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten