Het was kerstavond. We zaten aan de tafel. Het eten was nog net niet klaar, maar we genoten alvast van de prachtig gedekte dis. Mijn moeder heeft een gave voor tafelversiering en ze deelt dit met haar oudste kleindochter. Samen hadden ze er zo'n mooi tafereel van gemaakt dat ik betwijfel of waar dan ook in Nederland een restaurant was met een mooiere tafel dan de tafel die wij deelden. Ik genoot. Opeens werd mijn overpeinzing onderbroken door het heldere stemmetje van mijn nichtje J. J. is een parmantige dame van twee jaren oud. Ze legde haar kleine handje op haar moeders arm en vroeg: "Jarig?" Met de nadruk op -ig en zo'n sterke vragende intonatie dat je zou vermoeden dat ze Frans bloed in zich had. Haar moeder schudde even het hoofd. Tot ze de glimmende blik van haar dochter volgde naar de stapel cadeautjes die op ons lag te wachten. "Kadoootjes?" vervolgde kleine J. Mijn zus lachte:"Nee er is niemand jarig. Niet hier. Kinneke Jezus was wel jarig en dat vieren we." Kleine J. zei nog iets volhardender: "Kadoootjes?"
Het werd een bijzondere avond. We wisselde iedere gang af met een rondje cadeautjes. Kleine J. kreeg gedurende de avond steeds rodere blossen op haar wangen. Steeds kwam ze aangesneld: "Kadoootjes?" "Mij! Mij! Mij!" Als ik haar dan moest teleurstellen ("Nee, deze is voor je mama") liep ze zo snel als haar beentjes haar dragen konden naar de gelukkige en snelde ze zo mogelijk nog harder terug. "Kadootjes? Mij! Mij! Mij!" En als er dan een cadeau voor haar was, dan zuchtte ze diep en verkondigde nog wat luider "Mij!" Samen met haar cadeau ging ze dan naar haar mama en na het uitpakken, kwam ze er weer aan.
"Kadoootjes?"
Iedere kerst is bijzonder. Iedere kerst heeft zijn eigen verhaal. Natuurlijk was ik intens gelukkig om kerst met mijn ouders, mijn eigen gezin en met het gezin van mijn zus te vieren. Het was heerlijk om te koken met mijn zwager en geholpen door mijn meiden. Mijn zwager heeft onverwacht attente kanten van zichzelf laten zien waar ik nog steeds een beetje stil van ben. Ook mijn vaders daginvulling was bijzonder. Na twee-en-een-half jaar chemo's had hij deze dag zijn laatste chemo. Mijn moeder ging dapper met hem mee, zoals ze gedurende dit hele traject zo dapper naast hem gestaan heeft. En ze gaf ons de ruimte om te helpen. Wij mochten koken, boodschappen doen en dat is soms moeilijk los te laten voor een moeder. (Hoe ouder ik word, hoe meer ik dat begin te begrijpen.)Mooi was ook mijn dochter J. die met haar eerste maanden pianoles "Frosty the snowman" ingestudeerd had voor deze avond. Samen hadden we menige avond geoefend en er was zelfs speciaal voor deze gelegenheid een keyboard aangeschafd.
Maar de kroon op deze avond was mijn nichtje kleine J. Mijn kerstengeltje, maar dan ondeugend zoals twee-jarigen zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten