Sjorske

Al de eerste dag op mijn nieuwe werk viel hij op. Nou is hij ook niet over het hoofd te zien. Groot van postuur en bijzonder duidelijk aanwezig. Hij kan zijn ietwat volumieuze buik beetpakken en dan grijnzend zeggen: "Steeds meer om van te houden!" Gevat roep ik terug dat hij daar maar een ander voor moet zoeken.
Hij had de kamer naast mij en door de open-deur cultuur kon ik al zijn telefoongesprekken letterlijk volgen. Een beetje luidruchtig, maar een hart van goud. Iedere dag kwam hij even een praatje maken. Flauwe grapjes over mijn theepot ("O, ben jij zo'n theemuts?") Gespeeld verontwaardigd dat hij geen koffie voor mij mee kon nemen. En tussen de vele grapjes door geïnteresseerd en hartelijk.
Na een paar weken is hij verhuisd naar de eerste kamer in de gang. Dat is voor ons overige gangbewoners aanmerkelijk rustiger.
Vlak daarna mocht ik twee ochtenden bij zijn afdeling komen werken. Zijn leidinggevende P. stelt mijn prioriteiten, maar ik werk het liefste met S. Hij heeft in die eerste weken al mijn hart een beetje gestolen en in de praktijk heeft hij ook nog eens engelengeduld. Hij werkt hard. Ik dacht eerst dat hij een grapje maakte toen hij vertelde dat hij wel weken van 100 uur maakt. In de loop der weken heb ik zijn moeheid en zijn drive om door te gaan gezien. Hij herinnert me aan mijn geliefde magazijnmanager en gek genoeg ook aan mijn vader, ookal heb ik die nooit in zijn jonge-honden-tijd gekend.
Ik heb me gerealiseerd dat ik moeite heb om weer verbinding aan te gaan met een nieuwe werkkring. Vandaar ook mijn voorkeur om via het uitzendbureau te werken; dat is niet zo vast. Maar door mensen als Sjorske krijg ik weer vertrouwen. Ik werk graag met hem en voel me al boven verwachting opgenomen in de hectische wereld van de bewegwijzeringsborden-bende. (De afdeling is nogal jong en enthousiast.)
Deze week is Sjorske met vakantie. Ik mis hem. Het is akelig stil in de gang, maar met mijn verjaardag is hij weer terug.

Werk

Sinds september werk ik weer. Niets groots en niet veel. Ik betrap mezelf er zelfs regelmatig op dat ik uit sta te leggen dat ik eerst P&O manager was, maar nu meer tijd thuis wil zijn. Mezelf een soort van verdedig of toch op zijn minst tekst en uitleg geef waarom ik zogenaamd onder mijn niveau functioneer. Ookal weet ik heel goed dat vroeger voorbij is en dat dit is wat ik nu doe. Dit trof me het meeste toen me op de receptie van Wijn en Stael recht op de man af gevraagd werd wat ik deed. Tegenwoordig ben ik secretaresse.
Het werkt helend. Eindelijk weer nieuwe collega's om het gat van mijn oude Spliet-collega's op te vullen. Een nieuwe systeembeheerder en een nieuwe Huug. Het lijkt ook veel makkelijker. Geen dubbele agenda's. Geen behoedzaamheid of juist slijmerigheid omdat ik de dochter van de baas ben. Ik ben ik en ik heb bijzonder veel plezier in mijn werk.
Sommige dingen zijn helemaal niet veranderd: Ik ben nog steeds leergierig. Ik wil alles graag snappen en goed doen. Ik denk nog steeds graag in het grote geheel. Ik denk vaak een stapje vooruit en kom eindelijk weer een beetje tot mijn recht.
Ik begon voor drie ochtenden en binnen drie weken werd ik al voor nog twee ochtenden gevraagd. Eigenlijk door twee afdelingen, maar de P&O dame nam de beslissing waar de nood het hoogste was. Deze week hoorde ik in de wandelgangen van een andere afdeling, dat ze ook al op mij geaasd hadden, maar achter het net gevist hadden.
Het doet me goed. Ik sta iedere dag met plezier op. C. zei al in de eerste week dat ze me in maanden niet zo vrolijk had gezien. Ik heb mijn zelfbeeld een beetje bijgesteld. Ik zit niet in een flitsende carrière zoals mijn mede Callers. Wellicht zullen er mensen zijn die denken dat ik bij Spliet eigenlijk mijn plek niet verdiende. In mijn donkerste nacht bedacht ik dat ik misschien nooit verder kom dan dit secretaresse-baantje; Maar zelfs toen wist ik dat dit toch echt is wat ik nu wil en nodig heb.
En ergens is er iets heel eigenwijs in me dat zeker weet dat ik er wel kom. Waar de bedoeling ook is dat ik kom, ik kom er wel.
Voorlopig voert mijn pad me naar mijn werk. Mijn droombaan; dichtbij, niet teveel uren, uitdaging en voldoening en vooral veel plezier.

Investeringsvoorstel

Het begon allemaal veelbelovend. Ik kwam via het CALL netwerk in contact met iemand die cradle to cradle babykleding wilde produceren en daar een kleine investeerder voor zocht. We hadden een leuk gesprek en ik kreeg het businessplan en een investeringvoorstel. Deze waren geheel in het Engels en ik moest me er even toe zetten om dit goed door te nemen. Ondertussen voelde ik steeds meer voor het idee. Ik heb mijn biologisch katoen droom en dit zou hier een mooie stap in zijn. Ik zou een kijkje in de keuken kunnen nemen, nieuwe contacten kunnen leggen...
Ik had J.U. en J.M. gevraagd om me in deze kwestie te adviseren. De week ervoor had ik de stukken doorgeworsteld en was pijnlijk met mijn eigen kennislacune geconfronteerd voor wat betreft businessplannen en cijfermatige onderbouwing. Gelukkig hadden J.U. en J.M. dit in overvloed voor mij in de aanbieding.
We hadden af gesproken in een rustig restaurant en vonden de benodigde privacy in de alkoof. J.U. ging rustig en bedachtzaam van start. Hij prees de ideologische insteek. J.M. werd al snel wat kritischer toen er grafiekjes met cijfers uit 2003 opdoken. Dat ik de cijfermatige onderbouwing niet snapte bleek minder met mij te maken te hebben dan ik dacht. De helft ontbrak.
Die middag kreeg ik een bijzonder leerzaam lesje in hoe een businessplan niet hoort te zijn. J.U. is altijd heel mild in zijn oordeel. Hij examineert jaarlijks de businessplannen van de Nijenrode-studenten en hij zei subtiel dat hij daar erg aan moest denken. J.M. was duidelijker: "Broddelwerk" "Schandalig dat hij een investeerder denkt te kunnen af schepen met een investeringsplan dat al verlopen is." (het plan was in maart gedateerd en had in het derde kwartaal moeten opstarten) "Als hij aan mijn bureau had gestaan had ik gezegd.."
"Try harder" vulde ik aan. Ze glimlachte even.
J.U. legde uit hoe financieringen meestel in elkaar steken. Over eigen geld, (de ondernemers waren niet voornemens er zelf geld in te steken behoudens de geringe kosten die tot nu toe gemaakt waren.) over bankleningen, over achtergestelde leningen en over het aantrekken van aandeelhouders ter financiering.
Het meest duidelijk vond ik uiteindelijk J.M. Ze wees me erop dat er in het businessplan gesproken werd over een dubbel zo grote investering na twee jaar.
"Is daar al een investeerder voor?" Ze keek me streng aan. "Als jij er met je geld in zit, komen ze als ze niemand kunnen vinden natuurlijk bij jou aan. Laat je de boel dan klappen of steek je je nog verder in de strop?" Het dubbeltje viel.
Ik zei bedachtzaam dat het me beter leek als ik mijn vervolgafspraak maar af zei. Aan de overzijde van de tafel slaakten ze een zucht van opluchting. Opeens waren ze helemaal niet meer zo zakelijk, maar vooral mijn persoonlijke vrienden. J.U. had zich erge zorgen gemaakt dat ik enorm teleurgesteld zou zijn. J.M. had zo gehoopt dat mijn eerste investeringavontuur beter zou zijn. Maar ik was helemaal niet teleurgesteld. Ik heb deze middag waarschijnlijk meer geleerd dan ik in een jaar op school zou kunnen leren en ik heb me gerealiseerd hoe goed deze mensen het met me voor hebben. Ik reken af en ga op vleugeltjes naar huis. Ieder heeft zijn engelen en zij waren vandaag de mijne.

Het systeem

Eigenlijk had Mickel een afspraak, maar hij was onverwacht verhindert. Ik zei gelijk dat ik me wel op offerde. Hij lachte.
H. heeft veel gedaan voor mijn vader en in dat traject heb ik hem veel beter leren kennen. Hij is soms wat ongepolijst, maar ik heb zijn pad gezien en sindsdien deert dat me niet meer.
Hij vroeg me of ik weer ging werken en ik vertelde hem dat ik deze week begonnen was. Hij was geïnteresseerd. Soms krijg ik er geen speld tussen bij hem, maar nu luisterde hij. Ik vertelde over mijn 12-urige werkweek en dat me dat tijd geeft om erbij te studeren. Toen vertelde ik over mijn cursus PDB. Hij fronste. Hij vond het niets. Daarna vertelde ik over mijn cursus Mens & Intuïtie. Dat kon er mee door. Later vroeg ik me af, waarom ik eerst boekhouden had genoemd. Soms lijkt het of ik dat presentabeler vind en soms lijkt het of ik wat gene heb voor mijn energetisch vlak.
H. kwam er nu goed in en begon een monoloog. Hij kan me het gevoel geven dat ik gelijkwaardig ben op energetisch gebied, alhoewel ik weet dat ik niet aan zijn gave kan tippen. Ik had voor de zomer ook al een keer de indruk gekregen dat hij me wel wat zou willen leren. Dit was weer zo'n moment.
"Ton," zei hij "het gaat allemaal om het systeem. Als je je sterker ontwikkelt hebt, kun je niet zomaar denken: 'klootzak, rij je maar te barsten!' Als ik dat doe, gebeurt het zo maar, want dat stop ik dan in het systeem. Dus ik moet me inhouden. Ook anderen stoppen in het systeem. Daarom is het zo belangrijk dat mensen niet negatief denken over je vader, want dat moet hij dan allemaal verhapstukken. En als hij het voor zijn kiezen krijg, krijg ik het ook. Dus als ik iemand hoor zeggen dat hij slecht loopt, dan zeg ik dat het fantastisch is dat hij überhaupt loopt. Dan zie je mensen veranderen. Ze realiseren zich dat niet. En dan denken ze 'inderdaad' en stoppen ze iets positiefs in het systeem en dat komt dan weer bij je pa."
Hij vertelde nog meer, nog veel meer. Over hoe hij zich verbonden had met Th. En terwijl hij vertelde zag ik ineens haarscherp hoe hij dat gedaan had. Hij was zo verbonden dat hij de pijn voelde, de goede dagen en de slechte. Hij voelde hem destijds vallen in de badkamer, in de bijkeuken en op het grind. Zelfs nu nog wist hij het als hij te ambitieus een duin probeerde te beklimmen. Hij keek me aan en zei dat als hij de pijn uit zijn eigen lijf kon krijgen, die ouwe ook geen pijn had. Ik zag hem nachten in bed zweten en o zo vaak buiten bed tobben om dit te realiseren.
Ik weet nog goed dat hij mij regelmatig waarschuwde dat ik op mezelf moest passen. Dat ik het lot van mijn vader niet kon overnemen. Nu zag ik dat hij mij daar voor waarschuwde, maar het zelf deed.
Ik heb ooit een blik in zijn verleden mogen schouwen en toen voelde ik waarom hij dit leven zo leeft als hij leeft.
"Ton, ik weet zeker dat jij in deze ziekte van je pa meer geleerd hebt, dan je op een cursus kunt leren."
Misschien heeft hij gelijk.

Vakantie

Ik heb een heerlijke vakantie gehad. Nu ik weer thuis ben, schieten me op de meest onverwachte momenten herinneringen te binnen. Als ik in het donker Prutske uit laat, ben ik even terug in Drenthe. Ik loop 's nachts terug naar mijn tent na een tevreden avond bij het kampvuur.
Als ik de barbeque van de buren op nr. 2 ruik, ben ik even terug in Frankrijk. Mickel draait zich naar me toe en heeft de meest lekkere 'saucisse de canard' bereid die je je maar kunt voor stellen.
Als ik naar het weer kijk in de krant, valt mijn oog op de hoogwaterstanden in Harlingen. En ik droom weg over dat mooie plaatsje, waar ik me deze zomer zo verbaasde over hoe ver mijn vader kan lopen. Samen liepen we de halve winkelstraat door en toen ook nog naar de kade waar onze boot af meerde.
Maar het meeste kan ik verlangen naar de schone lucht. Zuivere, pure lucht geeft mij het meeste vakantiegevoel.
Het was heerlijk en nu begint het gewone leven thuis weer en dat is op een andere manier ook weer heerlijk.

Zat

De tweede dag van onze vakantie at ik overheerlijke paté. Zelfde adres als vorig jaar en nog net zo betoverend. Diep in Frankrijk, in de avondzon. Prachtig uitzicht en goede herinneringen van vorig jaar verbleeken bij hoe goed het dit jaar is. Gelukzalig aten wij een simpel, maar subliem maal. Mickel had nog wel even gevraagd aan me of de paté helemaal ok voor me was, maar ik wimpelde dit onbezorgd weg. Ik wist toch dat het goed was.
De volgende dag zette de wolken in mijn hoofd door. Met de minigolf raakte ik steeds de tel kwijt. Ik raakte werd steeds rustelozer en tot slot liep ik tegen een houten konijn op. Mijn been schaafde langs het hout en een gemene wond van ongeveer 30 cm was het gevolg.
Later ontdekte we dat de paté toch niet helemaal ok voor mij was. Vorig jaar durfde ik het risico van een beetje crème fraiche nog wel aan. Nu weet ik beter.
Het maakt me moedeloos dat ik steeds minder lijk te kunnen hebben.
De hele vakantie gaat in een waas voorbij. Onze vakantie waar we zo naar uit hebben gekeken, waar we zoveel dromen over hadden. Mickel knuffelt me. Hij houdt ook van me als ik een kneusje ben. Gelukkig.
Maar soms ben ik het zo zat.
Thuis lijkt het keerpunt te komen. Ik ben weer helderder. Gelukkig.

Graffiti

Op school worden de klusjes gedaan door vrijwilligers. Er is een team van handige vaders en een aanhang van deskundige adviseurs (veelal moeders) die op mooie zomeravonden en vlijtige zaterdagen klussen. Het lerarenteam waardeert dit enorm en iedere klus wordt bejubeld en geprezen. Vorige week waren de deuren van het kleuterhok aan de beurt. Het kleuterhok herbergt, anders dan de naam misschien doet vermoeden, geen kleuters maar het buitenspeelgoed van de kleintjes. De deuren zagen er na een aantal jaar intensief gebruik afgebladderd uit en diverse butsen getuigden van enthousiaste kinderen die net niet op tijd met hun kar konden stoppen. Men begon met schuren, plamuren en tot slot kwam er een mooie bordeauxrode kleur op.
Het is gek hoe ver zo'n kleine klus doorwerkt. Ik zag op het plein een kleine kleuter die zijn moeder aanwees hoe mooi het geworden was. De leraressen glunderden en ook leek iedereen voorzichtiger te doen met de karren en fietsjes bij de deuren.
Helaas duurde dit genot erg kort. Binnen een week stonden er graffititags op. De hele school was verontwaardigd. Het bracht bij mij de vraag wie het gedaan had en wat hem gedreven had. Waarschijnlijk hangjongeren uit de buurt. Die zijn er in overvloed. Zouden ze boos zijn en in hun boosheid iets willen vernielen? Of zouden ze zich helemaal niet realiseren dat ze het noeste werk van velen teniet gedaan hadden? Zouden ze behoefte hebben iets van zichzelf te profileren? Was het een soort afzetting van hun territorium? Ik kwam op nog veel meer vragen, maar dat bracht mij natuurlijk geen antwoorden. Wat ik wel zag was de verontwaardiging van de kinderen op school. En ik hoop dat deze blijft hangen en hen extra doet nadenken als ze zelf wat ouder zijn, een beetje rondhangen, met een stift misschien en een vriend op het idee komt om hun namen op een schuurdeurtje te kalken. Dat ze dan misschien bedenken dat dat niet cool is en hun territoriumdrift, woede of verveling anders uiten. Misschien wel iets permanenter en creatiever in een rap of kunstwerk. Dat ze iets maken van hun leven. Deze school biedt er in ieder geval de basis voor.