Allerzielen

We vieren Allerzielen:

We gedenken onze dierbaren die zijn overleden, waar we nog steeds mee verbonden zijn. Sommige dagen gaat het wel en kan je lachend aan je dierbare terug denken. Soms is de rouw nog scherp en het gemis enorm. Het mag er allemaal zijn, want de rouw kent vele vormen. 

Als de doden vandaag tot ons zouden kunnen spreken, zouden ze waarschijnlijk tegen ons zeggen: Wat fijn dat je aan me denkt, maar vergeet niet te leven. Voor alles is een tijd en alles komt op zijn eigen tijd.

En vandaag is het tijd om te herdenken. Morgen laten we hen weer rusten en pakken we weer het leven verder op.

Papa, dit kaarsje is voor jou. Ik mis je. Ik ben heel blij dat je in mij en mijn kinderen voort leeft, maar toch mis ik je.

Dansen

 We hadden af gesproken met een aantal collega's om te gaan dansen. Bij Fort Vechten was er een 33+ party. Het was een bijzonder zachte avond voor oktober en ik liep van de parkeerplaats langs een lang pad naar het fort. Er was bijzondere verlichting en ik zag grote schaduwen tegen de oude munitie opslagplaatsen. Bij het fort aangekomen duurde het even voordat de rest er was. Ik kocht alvast muntjes en keek mijn ogen uit. Op de eerste dansvloer dansten al 3 mensen enthousiast met koptelefoon op. 

Toen ons clubje compleet was, gingen we het fort binnen. Door een lange boog-gang met schoon metselwerk. Mijn bouwkundig hart bewonderde de mooie voegen, maar ik geloof niet dat de anderen hier oog voor hadden. Binnen waren diverse boog-gewelven. Ik de middelste was de dj en de dansvloer, maar al snel werd er ook in het gewelf ernaast gedanst. S. hing haar tas op aan een oude versteviging waar volgens mij vroeger ooit wapens aan konden hangen. We dansten en lachten. Later schepten we een luchtje op de binnenplaats. Er was een kampvuurtje en de sfeer was gemoedelijk. Totdat de muziek ons weer naar binnen lokte. Ook het tweede gewelf was erg druk geworden en wij besloten nu in het derde gewelf te gaan dansen. Een fotograaf knipte diverse foto's van ons. Zes vrouwen die samen dansten en genoten van de avond.

Uiteindelijk belanden we in een ander gebouw, waar de silent disco was. Het duurde even voordat we door hadden hoe je van kanaal kon switchen en het duurde nog veel langer totdat ik door had dat er 3 dj's stonden en welke dj op welk kanaal muziek draaide. Hier gingen we helemaal los. De één danste psychadelisch op Kate Bush en ik sprong op en neer op Kriskros. J. maakte een filmpje. Het was heerlijk om onbezonnen te dansen. Rond middernacht liep ik terug naar mijn autootje. Glimlach op mijn gezicht, moeie voetjes en overblij.

Lastige trainers

 Het was een lastige dag voor mij.

Het begon met trainer H. Zij belde dat ze toch een iets andere zaalinrichting wilde voor de volgende dag. Haar zaal was die ochtend alvast gezet en schoon gemaakt, omdat ze graag wil voorbereiden om 8 uur 's ochtends. Ze doet dan een ritueel in de zaal en het werkt verstorend als er dan nog huishouding of catering komt. Gisteren had ze al aan gegeven dat ze zo graag de zaal B. wilde, maar ik had alles al geregeld zodat ze in zaal P. zou kunnen en kon dit nu niet meer om zetten. Ik vind het altijd lastig als ik nee moet zeggen. Mijn collega J. wilde de gewijzigde zaalinrichting al gaan omschrijven voor de zalenzetter. "Hoe zet ik dat nu het duidelijkste er in? Ze wil tòch een tafel in de zaal, onder het Buddha schilderij. Maar waar hangt dat schilderij? Weet de zalenzetter dat?" "Dat schilderij is er niet meer. Na de laatste verbouwing is deze niet meer terug gekomen, omdat die muur veranderd is door het aanbrengen van de airco." Ik dacht snel na en besloot het snel even zelf te doen. Ik riep mijn collega H. Op deze eerste koudere najaarsdag had ze handschoentjes aan zonder vingers, omdat ze koude handen gekregen had. "Kom op. Zou je me even willen helpen? Dit werkt nog beter dan Jumping Jack's tegen koude vingers!" Ze lacht en samen snellen we door de gangen. In zaal P. wacht ons een verrassing. De deelnemers van zaal B. hebben er intrek genomen. Ze doen een oefening met diverse grondankers en hadden wat extra ruimte nodig. Ik overzie het vertrek. De zorgvuldig neergelegde meditatiematten zijn naar het midden geschoven. Er liggen her en der aantekeningen en twee rijen met gekleurde grondankers. Er staat een vies kopje kruidenthee naast het kleine bloemstukje. Dit is echt niet de bedoeling. Vriendelijk verzoek ik de deelnemers om een ander plekje te zoeken en snel brengen we de zaal weer in orde. Ze willen graag helpen en leggen in allerijl de matten weer terug in een slordige cirkel. Mijn collega H. en ik kijken elkaar aan en zeggen vriendelijk dat hun hulp echt niet nodig is.  Trainer H. is enorm precies en kan een slordige zaal echt niet waarderen. Daarna spreek ik trainer T. van zaal B. aan. Zo vriendelijk mogelijk zeg ik haar dat het echt niet kan dat men zomaar een andere zaal gebruikt. Ze verontschuldigd zich. Ze dacht dat de zaal niet in gebruik was. (Helaas, dat kan ook niet als de zaal niet in gebruik is.) Haar deelnemers wilde alles weer netjes terug zetten. (Helaas, die zaal was al gezet en schoon gemaakt. De zaal zou de volgende ochtend vroeg in gebruik komen. De trainer van die zaal is heel precies. Graag altijd overleg met de receptie, als er extra ruimte nodig is.) Op vriendelijke wijze, probeer ik de trainer duidelijk te maken dat dit echt de bedoeling niet is. Wij zeggen wel eens gekscherend dat we trainers soms een beetje op moeten voeden. Maar wel klantvriendelijk natuurlijk.

Later die avond kwam een cateringmedewerker naar ons toe. Die grote groep uit zaal T. zou toch uit stilte zijn tijdens het diner? Nou, ernaast zat een gezellig drinkende groep en de groep uit zaal T. zat er zwijgend naast. Mijn collega H. en ik kijken elkaar aan. O jee. Als ze nu nog in stilte zijn, zijn ze dan morgen tijdens de lunch dan misschien niet meer in stilte? Ik had het bij aankomst 2 keer na gevraagd aan de trainer. Want op hun laatste dag had ik ook groep H. in huis en die was ook in stilte. Ik had zitten puzzelen over de tafelindeling, zodat iedere groep zou krijgen wat ze nodig hadden. Snel loop ik even naar de trainers van zaal T. Inderdaad, ze zouden eigenlijk vanavond uit stilte zijn, maar de groep wilde heel graag nog even in stilte blijven. Het was geen probleem dat de andere dinergroep wel praatte. Ze glimlachte lief. Ik informeerde naar de lunch van de volgende dag. Nee, dan zouden ze uit stilte zijn. Ze glimlachte weer lief. Ik was perplext. Ik had het bij aankomst 2 keer nagevraagd. Ik gedachten ging ik snel de tafelindeling na. Zou ik het om kunnen zetten? Ik drukte haar op het hart, dat zulke wijzigingen voor ons echt belangrijk waren om te weten en zei dat ik heel blij was dat ik er nu achter was gekomen zodat ik de tafelindeling aan kon passen. Het was ondertussen al 19 uur. Ik was moe en ik merk dan dat mijn gastvrijheid een beetje op is. Dat mijn toon minder klantvriendelijk is en soms een beetje beschuldigend wordt. 

Terug op mijn plek puzzel ik op een nieuwe tafelindeling. Trainer H. wil absolute stilte. Die kan nu dus absoluut niet meer naast de groep van zaal T. Terwijl ik een goede  oplossing vindt, hoor ik tumult in de hal. De groep uit zaal Z. vertrekt. Ik weet dat mijn collega H. nog 3 mensen moet vangen om drankjes af te rekenen van deze groep. Vriendelijk informeert zij of deze vertrekkende gasten nog drankjes open hebben staan om af te rekenen. Jolig zeggen ze dat trainer A. alles gaat regelen en dat niemand nu hoeft te betalen. Mijn collega H. en ik kijken elkaar aan en zuchten. Ik ga even naar trainer A. Die ochtend hadden we af gesproken dat de drankjes van hun vorige blok vandaag tijdens de lunch betaald zouden worden. Hij kijkt me glazig aan. Maar er zou toch geen receptie meer zijn in de avond. Dat klopt, daarom hadden we af gesproken dat ze tijdens de lunch langs zouden komen. Maar aangezien er tijdens de lunch niemand geweest was, zat mijn collega er nu nog om hen alsnog te kunnen laten af te rekenen. Ik ben niet blij met de gang van zaken en kan dit niet verbergen. (Alarm. Gastvrijheid in rode zone! U kunt beter uw gastvrijheid weer opladen, voordat er verder gastcontact plaats vindt!)

Zijn co-trainer komt even later naar de receptie. Ze maakt haar excuses. Ze had het iets later met de deelnemers besproken (ik kreeg de indruk tijdens het diner of zo) en toen waren er mensen die zeiden dat ze vorige keer wèl betaald hadden. Dat wilde ze eerst uit zoeken en toen was ze vergeten dit te melden bij de receptie. Een van haar deelnemers laat zijn bankafschrijving zien. Duidelijk wel betaald. Mijn collega H. en ik kijken elkaar aan. O, jee. Een S-je. 

We hebben deze maand afscheid genomen van onze collega S. vanwege zulke onzorgvuldigheden. (Pinbonnetjes aan de verkeerde factuur. Zaalinrichtingen die net niet goed waren over genomen. Beschikbaarheid door gegeven van zalen die in gebruik zijn...) We zuchten en gelijk ben ik mijn irritatie naar de trainers kwijt. Ik maak mijn excuses. Prompt komt er een deelnemer van die groep om zijn fles wijn van vorige keer te betalen. Hij lacht verontschuldigend. 

Het is een hectische dag geweest met 4 trainers die niet doen wat er met hen is af gesproken. Geen leuke dag. Ik kom om 19:30 uur thuis bij M. Hij had meer dan een uur op me zitten wachten. Wat zitten zappen op tv, maar hij is er klaar mee. Ik had me zo verheugd op een gezellig avondje samen, maar ik heb het gemist. Samen stappen we in bad. Ook gezellig.

Later in bed realiseer ik me ineens dat ik geen terugkoppeling heb gegeven aan de trainers van zaal T. Ik kan ze in gedachten voelen uitreiken naar me. Is het gelukt, kunnen zij iets doen om hun wijziging makkelijker te maken? Eigenlijk had ik even naar ze terug willen lopen vanavond. Ze verzekeren dat het alllemaal gelukt was en ze te informeren waar ze zouden zitten tijdens de lunch de volgende dag. Maar door alle hectiek met de trainers van zaal Z. ben ik dat helemaal vergeten. Morgen weer. Vandaag mag ik rusten. Ik probeer een bemoedigend gevoel terug te sturen. Het komt allemaal goed. En dan scherm ik mezelf af. Het is rusttijd nu. 

Veranderingen

 Opeens valt mijn oog op 'Over mij' De tekst is van denk ik 15 jaar geleden. Wat is er veel veranderd in mijn leven.

Onze jongste zou ik nu nooit meer omschrijven als een meid. Onze jongste is non-binair en we spreken nu over J. als 'die'. Het heeft jaren geduurd, maar is eindelijk ingesleten. 

We leven al bijna 10 jaar niet meer samen met Tante. 

Gelukkig getrouwd ben ik nog steeds. Ik voel een glimlach op mijn gezicht en ga deze tekst aanpassen. Maar deze terugblik in de tijd wil ik niet verloren laten gaan. Ik besluit om er een blog aan te wijden, dan kan ik het altijd nog nalezen.

Ik ben gelukkig getrouwd met de leukste man ter wereld. Ik kan hem het beste omschrijven als energiek, ondeugend en passievol. Samen hebben wij twee fantastische meiden. We leven, samen met mijn tante in een multifunctioneel huis. Onze zijde wordt gedomineerd door de leefkeuken en een grote open haard. Haar zijde bevat naast haar spirituele praktijk ook een heerlijke plek voor de gashaard.

Poëtisch

Tijdens de ochtendmeditatie hoor ik opeens een stem in mij. Duidelijk, alsof er iemand vlak bij me staat. 

Ik begin de meditatie altijd met de klankschaal. Terwijl het geluid langzaam weg ebt, voel ik mijn energie en die van de deelnemers. We zitten in de Kapel en ik grond mijn energie en maak tegelijkertijd verbinding met de kosmos. Hierdoor ontstaat er ruimte in mij voor het hier-en-nu. Het goddelijke vonkje in mij wordt aangewakkerd.

Terwijl ik dit doe hoor ik de stem. "In mij, met mij, door mij, voor mij." Ik voel dat het belangrijk is, maar ik snap het eigenlijk niet. In mij, met mij, door mij, voor mij. En dan hoor ik zachtjes "Voor jou!" Het voelt helend. Ik laat het niet-snappen los en geniet van wat dit me brengt.

Later in de meditatie reik ik uit achter me, naar mijn voorouders. Ik gedachten hoor ik weer die stem. "Ik ben jullie nazaat. Zie mij. Kijk naar me met trots of afschuw. Zie in mij het resultaat van jullie keuzes. In mij leeft jullie karma voort." Op het moment dat ik weer naar voren reik, voel ik dat alles wat er in mijn familie lijn gebeurd is, mijn bagage is. Maar ik voel ook ruimte om hier zelf mee aan de gang te gaan. Het is geen molensteen, maar een uitnodiging.

In mij gebeuren vaak meerdere dingen tegelijk. Ik geef de meditatie, stem af op mijn deelnemers, ik hoor deze innerlijke stem en tegelijkertijd verwonderd een deel van mij zich over de poëtische toon van deze stem. Ik realiseer me dat deze stem bij me hoort, onderdeel van me is. Als dit deel tot mij spreekt dan voelt dit waarachtig. Ooit hoorde ik iemand spreken over Hoger Zelf en dat is misschien wel de beste benaming.

Organen spreken - Mijn Thymus

 Hey! Joehoe, Toontje! Hier is je Thymus.

Weet je nog, al decennia geleden, dat je hoorde dat in het Westen bij volwassenen hun thymus verschrompelt en verdwijnt. En dat jij je toen hebt voor genomen om dat niet te laten gebeuren. Dit is je noodklok. Ik verschrompel!

Je werkt van 7 uur 's ochtends tot 22 uur 's avonds. Je bent zo druk dat je amper meer weet dat je bestaat en mijn bestaan ben je al helemaal vergeten. Je nachten worden verstoord door zorgen: een brandalarm, de telefoon ("Heeft mijn moeder weer hartproblemen? O nee, het is slechts een gast die zich heeft buiten gesloten.") en nu ook nog door opvliegers. Dit is je noodklok. Ik verschrompel!

Als je mij sappig en vitaal wilt houden, dan moet je meer dansen. Lachen tot je buikspieren zeer doen. Laat je verwonderen en geniet van wat er op je pad komt. Neem je rust, maar kom ook in beweging. Blijf verlieft op die fantastische vent van je. Maar ruzie & maak het weer goed. Leef met passie. Daag jezelf uit èn lanterfant op zijn tijd. Hou van jezelf. Zorg goed voor je lijf en maak connectie. Voel dan, dat als je geniet en als je echt contact maakt, dat ik groter wordt. Je wilde altijd oud worden met het hart & de thymus van een kind. Dit is het moment. Geniet.

Ouders van de bruid

 Ze wilden trouwen op Samaya, op voorwaarde dat wij niet zouden werken. M. & ik kijken elkaar aan. Woordeloos overleggen we en een klein knikje geeft aan dat wij dat wel kunnen. Ik onderhandel nog een beetje. De dag voor de bruiloft wil ik wel mee werken. Ik organiseer altijd het zalen zetten bij grote evenementen en dat gaat het beste als ik het zelf doe.

Ze wilden het liefst trouwen op een mooie datum. Ze hadden 24-8-'24 in gedachten. Ik geef ze weinig kans. Ik weet dat er rond die datum altijd een groep in huis is. Tot mijn verrassing blijkt de datum nog vrij. Die groep heeft een weekje later geboekt en die andere groep die er bijna altijd tegelijkertijd is, juist een week eerder. En de dag ervoor is ook nog helemaal leeg, alsof het zo heeft moeten zijn. Snel blok ik de data uit.

Dorelijn heeft al heel veel uitgezocht. Een prachtig boekje met tientallen lijstjes, ideeën en to-do-tjes. Met die informatie gaan ze om de tafel zitten met Samaya.

De organisatie wordt gedaan door mijn collega J. en L. Wat zijn zij een kanjers. L. heeft veel ervaring met bruiloften en weet steeds de juiste vragen te stellen. Ze komt met de leukste ideeën. J. maakt een strak draaiboek met diverse opties. Goed weer en slecht weer. Uiteindelijk wordt het een combinatie ervan. Het bruidspaar wil het liefste buiten trouwen, buiten dineren en buiten dansen. Overdag zijn de voorspellingen heerlijk. In de avond is er regen. Twee dagen voor de bruiloft hakken we de knoop door. Ceremonie buiten. Taart aansnijden buiten. Foto moment buiten. Diner binnen en dansen binnen.

De dag voor de bruiloft komt het bruidspaar en hun ceremoniemeesters helpen met de voorbereidingen. Het wordt een gezellige dag. We slepen met tafels. We zetten stoeltjes voor de buitenceremonie klaar in de Zuidhof. De trouwboog wordt opgebouwd. De buffettafels worden klaar gezet. Serviesgoed geteld en bestek gepoleerd. Dranken koud gezet. De koks staan de hele dag in de keuken en de meest heerlijke geuren verspreiden zich.

De avond van tevoren slapen ze op Samaya. Dorelijn heeft als kleedkamer kamer Klimroos en 's avonds doet ze daar de laatste voorbereidingen. Ze heeft maanden gewerkt aan een bloemen detail op haar sluier. Ze wilde het geheim houden voor Wilco, dus het moest gebeuren als hij er niet was. Toen Wilco dit voorjaar opeens zonder baan kwam te zitten, was dat voor het borduren niet handig. Tijdens hun pre-honeymoon door Scandinavië kon ze er ook al niet aan werken. De laatste bloemen waren de week ervoor op Buitenkunst gefabriceerd. En nu moest de sluier nog op maat geknipt worden. Door aarzelde. Na maanden gewerkt te hebben, was het moeilijk om de schaar er in te zetten. Ik bood mijn hulp aan en samen knipten we een mooie ovaal. Vervolgens regen we de bovenzijde bijeen en ik bevestigde deze aan de kam. We moesten even puzzelen hoe de kam er aan moest. Deze zijde of toch andersom? Uiteindelijk lukte het en het resultaat was verbluffend. 

De volgende ochtend begonnen we met een brunch bij ons thuis. Samen met oma, Joja en de ceremoniemeesters hadden we een feestontbijtje. Daarna gingen bruid en bruidegom zich om kleden. Wilco in kamer Beukenhaag en Dorelijn in Klimroos. Het werd een gezellige bedoening. Haar, make-up, jurk aan. Mickel kwam even oefenen in Klimroos of het zou lukken om samen een pirouetje te maken. "Door, zou je dat niet leuk vinden als ik je naar het altaar breng?" Ik dacht dat dit echt niet zou lukken met de sleep, maar bij de oefening bleek dat het prima ging. Oma kwam kijken. De moeder van Wilco kwam even kijken hoe mooi Door er uit zag. Joja had een plekje op het bed gevonden en wist de bruid tot tranen toe te roeren met een heel lief kaartje. De ene ceremonie meester had geholpen met aankleden en de andere kwam het resultaat bewonderen. Tot slot mocht ik de bloemen, bijpassend bij het trouwboeket in haar kapsel steken. Wat was ze mooi. Echt een stralende bruid.

Ondertussen was Mickel bij de bruidegom geroepen. Of hij wilde helpen met de stropdas strikken. Lachend strikte hij keurig zijn das. En de fotograaf wist al deze momenten prachtig vast te leggen. Ongedwongen en vol liefde.

De eigenlijke ceremonie was in de tuin, onder de Hemelboom. Oma was de trouwambtenaar. Zij gaf een prachtige, persoonlijke speech. Gekleurd door vele mooie anekdotes. Er werden traantjes weg gepinkt en er werd gelachen. Tijdens de ceremonie realiseerden Mickel en ik ons dat we niet onze dochter weg gaven, maar dat we er een hele familie bij kregen.

Het taartmoment was onder het overdekt terras. Ze hadden een prachtige taart gevonden, geheel glutenvrij, melkvrij en de bovenste etage zelfs suikervrij voor mij. De taart was verrukkelijk. Ze hadden al eerder een proefstuk gekregen en Dorelijn had hier feedback op gegeven. Qua bakkunst had zij de taart wel zelf kunnen maken, maar op zo'n bijzondere dag ontbreekt de tijd. De uiteindelijke taart was echt nog veel lekkerder dan het proefstuk en de decoratie was prachtig. 4 etages en versiert met eetbare bloemen.

Daarna was het tijd voor het foto moment. Er was een planning welke personen ze op de foto wilden en E. was geregeld om deze personen op tijd naar de foto-plek te dirigeren. De lucht kleurde steeds donkerder, maar de zon scheen nog. Het werd een gezellige bende op de foto-plek. Er werden steeds nieuwe mensen gehaald, maar de eerdere mensen wilden er eigenlijk niet weg. Aan de rand werden wat stoelen gezet en vol genoegen werd er gekeken naar de fotoshoot. Schoonzusje A-D hielp de fotograaf door de mensen af te leiden waardoor er hele spontane foto's ontstonden. De lucht werd uiteindelijk bijna blauw-grijs, wat prachtig kleurde bij de vele midden-blauwe pakken. (Ik vroeg me zelfs op een moment af of er een kleding afspraak was gemaakt, zoveel mensen waren er in tinten blauw die prachtig harmonieerden bij het blauwe pak van de bruidegom.)

Toen de laatste foto gemaakt was, begonnen de eerste druppels. Ik had nooit kunnen vermoeden dat een gezelschap van 74 man zo soepel zich naar binnen kon verplaatsen. De feestvreugde ging verder in de Kapel. Er waren lange tafels met heel veel bloemrijke plantjes. Er waren honderden kaarsjes. Die ochtend hadden we een klein momentje in de Kapel gehad bij de devotiehoek. Daar hingen foto's van mijn vader en Wilco's opoe en opa. Dorelijn en Wilco hadden een kaarsje voor hen aangestoken bij iedere foto en vertelden wat die persoon voor hun betekend had. Prachtig.

Het diner was als een sprookje. Er waren 2 rijen lange tafels in de Kapel en dan één tafel voor het altaar op het verhoogde stuk. Oom R. merkte op dat het wel een beetje op de eetzaal van Zweinstein leek. Het eten was heerlijk. Er was een buffet in de Patiozaal gezet en een in de koffiecorner. Zo kon iedereen soepel eten halen en waren er geen lange wachtrijen. Het gezelschap mengde zich steeds meer. Tante M. van de bruids vaderszijde kwam in gesprek met Neef T. en een met een vriend van de bruidegom uit België. Na de eerste gang werd er gechangeerd en ontstonden er er weer andere combinaties.

Tijdens het diner waren er diverse speeches. Ontroerende en grappige anekdotes van de moeder van de bruidegom, van ons als ouders van de bruid en tot slot bij het dessertbuffet in de eetkamer van de broer en zus van de bruidegom.

Daarna startte het dansen. De kapel was omgetoverd in een prachtige danskapel. De DJ stond achter het hoogaltaar. (God is a DJ) Er waren diverse kunstzinnige lichten en in combinatie met nog een deel van de kaarsjes was het een droom.

Voor de niet-dansers ontstond er een genoeglijke hangplek op het overdekte terras. Oom R., broer H-J en ringdrager Lau gingen hier samen sigaren roken. Lau viel bijna achterover toen hij ontdekte hoe duur de Davidoff sigaren waren en besloot de zijne snel weer terug in de koker te doen en als collectorsitem mee te nemen.

Op de dansvloer was het magisch. Het begon met de openingsdans van D. &W. Ze waren op dansles geweest en de liefdevolle, bijna foutloze dans ontroerde de omstanders. D. leidde. Mijn lief M. zei zachtjes tegen mij: "Dat heeft ze van jou." Ik moest lachen. Dat was zeker waar.

Daarna begon het dansfeest. Diverse leeftijden dansten samen op de muziek die het bruidspaar had uit gezocht. Van Black Eyed Peas tot ABBA. Zelfs de puberdochter van onze goede vrienden uit Enschede liet zich eind van de avond over halen tot een dansje. (Alhoewel ze daarvoor zich duidelijk gegeneerd had voor al die dansende oudjes. Als je veertien bent is eigenlijk iedereen boven de 25 stokoud.)

De hele dag was natuurlijk niet mogelijk geweest zonder onze fantastische collega's. Aan het eind van de avond had ik ze over gehaald om een dansje mee te doen. Het was zo mooi om te zien hoe zij zich ingezet hadden de gehele dag en om ze daarna even los te zien gaan. Zelfs de kok M. danste mee.

In de Patiozaal stond een foto-booth. Door een leveringsfoutje waren de foto-strips al snel op, maar je kon ook foto's maken en die naar jezelf mailen. Misschien wel juist doordat het niet werd vast gelegd gingen we los bij de foto-booth. Achteraf kreeg D. alle foto's. Zowel als gifje als in foto-formaat. Heel bijzonder hoe de ongedwongen feestvreugde hierop werd vast gelegd.

Uiteindelijk eindigde de avond met de laatste dans. Daarna ging iedereen naar huis en begon voor het Samaya team het grote opruimen. Maar vele handen maken licht werk. Het langste duurde eigenlijk de DJ die bijna 2 uur deed over het afbreken van zijn installatie. Uiteindelijk heeft M. hem geholpen alles naar zijn auto te brengen en hem uit gezwaaid.

Het Samaya team was toen al geëindigd met een biertje op het terras. Het bruidspaar lag al in hun honneymoonsuite. Er waren rozenblaadjes op het bed gestrooid en de handdoeken waren tot zwanen gevouwen. Zoveel liefde en aandacht op deze mooie dag.

Het was echt een droombruiloft. M. & ik stapten tegen 2 uur 's nachts tevreden in bed.