Op reis

 Vorige week gingen we op vakantie. We waren er aan toe. Ons leven is de laatste jaren te hectisch. Iemand zei tegen me: "Zie je niet op tegen die reis? Het is meer dan 1000 km!"

Ik verbaasde me. Ik vind de reis juist zó leuk. De ochtend voor vertrek ben ik al om 4 uur wakker. In mijn hoofd zing ik voor mezelf: "Ik mag op vakantie. Ik mag op vakantie!" Ik blijf nog een uur in bed liggen, omdat Mickel nog slaapt. Ik gun hem zijn rust. (Tot 5 uur dus.) Dan hou ik het niet meer en zing ik in zijn oor: "Wij mogen op vakantie!" We pakken de laatste dingen in, ontbijten en dan mogen we op pad. Ik heb vlinders in mijn buik. Een pot heerlijke thee bij de hand. Appeltjes voor later op de ochtend. Lekkere hapjes achter Mickel zijn stoel. (Hij heeft gisteravond nog goddelijke gehaktballetjes gemaakt.) Ik heb een prachtig voorleesboek bij me. Meeslepend en pakkend. Bij vlagen superspannend en soms juist ontroerend. We genieten samen. Ik vindt reizen met Mickel heerlijk. Hij rijdt en ik lees voor. Soms pauzeren we even om naar leuke muziek te luisteren of om de weersverwachtingen te checken. (Nog steeds 12 graden en regen. Eigenlijk de hele komende week...) We genieten des te meer van de reis.

De terugweg zou anders worden. Mama had heen met R. mee gereden en ging terug bij ons in de auto. Mickel en ik hadden er het samen over dat het zo jammer was dat we niet meer konden voorlezen. Joja gaf ons echter raad: "Mam, deel 2 heb je vorig jaar met mij ook voor gelezen. Toen heb je me even bijgepraat over deel 1. Kan best!" En toen bleek dat we mama ook al een deel van het tweede deel hadden voorgelezen op een vorige reis. Ze vond het super. En zo hadden we ook op de terugweg puur voorleesgeluk. De km's vlogen voorbij en het was bijna jammer om aan te komen in ons overnachtingshotelletje.

Snelle lunch

 We spreken af in café Springhaver. Onze jongste moet nog diens motivatie inleveren voor een waanzinnige master in A'dam, maar het kan precies tussen de bedrijven door. J. komt binnen lopen als wij een gezellig tafeltje veroverd hebben. Het is al 13 uur en de lunchdrukte is vol bezig. J. kiest een glutenvrije omelet met glutenvrij brood en tomaat en kaas. M. een broodje mozzarella. We zitten, eten en genieten van elkaars gezelschap. J. vertelt over de master en de open dag waar die geweest is. We praten over reisplannen, huisvestingsproblemen en politiek. Langzaam wordt het steeds rustiger om ons heen. Het is maar een uurtje, maar wàt is het fijn. Als we weer afscheid hebben genomen belt J. nog even. "Fijn hè mam, dat we dit zo kunnen. Dat we zo dicht bij elkaar wonen, dat we dit kunnen doen."

Over anderhalve week gaat J. een maand reizen door Europa. Vorig jaar heeft die het heel moeilijk gehad in Nepal.  Geteisterd door heimwee kwam J. terug. Gelukkig zijn de omstandigheden nu anders en op één of andere manier is Europa ook minder ver. Het grootste verschil is. diens vriendin M. Nu krijgt J. support in plaats van kritiek als die het moeilijk heeft. Het is mooi om te zien hoe J. diens weg zoekt in het leven en diens eigen draken aan kijkt. Wat is J. dapper. 

In het telefoontje na onze lunch klinkt al een zweem heimwee. Ik weet dat J. het weer moeilijk gaat krijgen. Wij proberen zoveel mogelijk support te geven als we kunnen, vanuit onze positie als ouders. Tegelijkertijd proberen we J. ook te stimuleren om te gaan. Op eigen vleugels de wereld ontdekken. Maar weet, lieve J. dat we hier met liefde naar je kijken en je met open armen ontvangen als je weer terug komt.

Kloosterleven

 Het schrijven kriebelt weer. Al een tijdje. Maar ik was mijn blog kwijt. Vandaag, na intensief zoeken heb ik het weer terug gevonden.

De afgelopen jaren zijn opgeslokt door werk. We wonen nu in een voormalig klooster, in de beheerderswoning. Het werk stopt nooit. 's Morgens problemen met de koelcel, 's avonds een gast die nog een kruikje wil. 's nachts een vals brandalarm. Het is nooit saai.

Wij zijn moe. Te veel en te hard gewerkt. En hoe fantastisch deze plek ook is, op een moment is het dan niet meer leuk. Voor mij was dat toen de kruipruimte onder water stond. Net na een bizarre loonstijging van meer dan 12%.  En er continu kortsluiting was. En tot overmaat van ramp er water de diepe kelder in stroomde en we terug moesten komen van een ontspannen weekendje weg met onze kinderen. Daarna begaf het glazen overdekt terras het onder een pak sneeuw en ontplofte de mailbox van de receptie. Alles is nu weer gefixed. M. is fantastisch. Hij weet overal een (betaalbare) oplossing voor te vinden. En wij zoeken naar een nieuw evenwicht. Meer delegeren. Af en toe van het erf af. Medewerkers meer zelfstandig maken. Minder hard werken en dan toch de leuke dingen blijven doen. 

M. roept dit al meer dan een jaar. Misschien zelfs al een paar jaar. Maar ik ben hier zo gelukkig en geniet hier zo enorm, dat ik het nog niet zag. We zitten weer op één lijn samen. Nu nog een manier vinden om meer rust te realiseren. Het is nooit saai hier.

Allerzielen

 

Papa

Ik mis je

Ik mis je lach en hoe je was

Hoe je mama gelukkig maakte

Hoe je als pater familias over ons allen waakte

 

Al je grappige streken

Waarbij jij en je vrienden soms ondeugende jongetjes leken

Maar ook hoe dapper je was

En altijd vol goede moed

En zo aan ons liet zien hoe je dapper leven moet

Jij hebt het leven aan ons voorgeleefd

En daar zelf veel geluk mee beleefd

Zoveel geluk met ons gedeeld

Bedankt papa.

Vorig jaar heeft mijn moeder haar levensmaatje moeten weg brengen na meer dan 50 jaar huwelijk. Dat is een amputatie. Ook mijn zus en ik missen onze vader.

Hierdoor zijn wij afgelopen jaar geconfronteerd met de vraag: Hoe leef je verder na een groot verlies?

Ik worstel om mijn verlies een plek te geven. Ik wil hem niet vergeten, maar het leven gaat ook verder. Soms wordt ik nog opeens overvallen door tranen. Soms vergeet ik het even. Steeds vaker kan ik met een glimlach terug kijken.

Vandaag zijn wij samen om te rouwen, te herdenken, te eren en ik wil ook dankbaar te zijn voor wat geweest is.

Ik wil jullie allen stuk voor stuk uitnodigen om een kaarsje aan te steken. Herdenk jouw dierbare en verlicht het pad.

*** Muziek***

Een Engel is terug naar de hemel gegaan

Ik ontmoette haar in het najaar van 2016. Ze was niet meer zo goed ter been, maar wist nog prima waar ze het over had. Ze vertelde dat zij één van de eerste was. In de oorlog had zij op het herenhuis in Maarssen gepast. Pas na de oorlog kon ze intreden en al snel verhuisden ze naar Werkhoven. En nu was ze één van de laatste, vertelde ze trots. Terecht trots. Ze was een bron van kennis en tegelijkertijd sprankelde ze alsof ze helemaal geen 104 jaar oud was. Een integere, scherpe geest in een lichaam dat aan het eind was.
Ze woonde samen met zuster G. bij de paters in Eindhoven. Maar de paters moesten verhuizen en zij was te hulpbehoevend om mee te gaan met hen. Een moeilijke tijd brak aan. Ze kon niet aarden in haar nieuwe verzorgingstehuis en miste de paters enorm. Ze voelde zich in de steek gelaten. Niemand mocht een schilderijtje of een lamp ophangen, want ze bleef hier echt niet!
Na enkele weken kwam eindelijk pater P. langs en toen werd ze rustiger. De schilderijtjes mochten aan de muur en ze vond weer haar gebruikelijke rust een beetje terug. Toen viel ze en brak haar heup. Hier kreeg ze een longontsteking over heen en dat was te veel.
Haar laatste wens was om vanuit Gods Werkhof begraven te worden. We hadden die dag een bijna vol huis, maar het lukte om alles te combineren. Er was een klein afscheid in de voorkamer. Zuster G. schuifelde uit haar rolstoel naar de kist en keek tevreden naar haar. "Je ligt er mooi bij. Mooi kleurtje heb je en je haar zit ook goed." Een andere zuster en een voormalig zuster stonden aan haar andere zijde. Samen keken ze in haar kist en dat moment had ik wel vast willen leggen. De rust, de liefde die zij samen uit straalden. Opeens leek het of alles goed was. Later zijn er prachtige speeches gehouden en tranen vergoten, maar dit stille moment was het mooiste voor mij. Hier werd zuster M.C. te ruste gelegd.
Rust zacht. Een engel is terug naar de hemel gegaan.

Buikdanseres

Grote integraties. Ik kijk naar het bord en zie de zes grote integraties.
man-vrouw
volwassene-kind
intelligentie-instinct
lichaam-geestelijk
aards-buitenaards

Ik weet meteen dat mijn grootste punt zit bij mijn lichaam. Soms kan ik moeilijk in mijn lijf zijn en dan vooral moeilijk in mijn buik. Samen met A. gaan we oefenen. Mijn issue is aandacht in mijn buik. Misschien wel bewustzijn in mijn buik. Terwijl ik dat uitspreek voel ik een steek van verdriet. Ik realiseer me dat normale mensen juist hun basis in hun buik hebben.
A. vraagt me om in mijn eigen ruimte het leven binnen te laten komen waar ik het meeste in mijn buik aanwezig was. Langzaam komt er een buikdanseres. Ze is gracieus, vol liefde en vooral is ze geliefd.
Daarna vraagt A. om het leven binnen te laten komen dat het minst in zijn lijf zat. Er komt een gemartelde man binnen. Meer dood dan levend, onmenselijk behandeld. Ik voel dat hier verband zit met een daderleven dat ik nog door moet werken, maar dat parkeren we.
Vervolgens laat ze me deze levens beiden tegelijkertijd voelen. Het is raar. Ik ga veel makkelijker het pijnlijke leven in omdat dit trauma zo aan de oppervlakte ligt. Maar het gevoel van de buikdanseres maakt mijn ervaring ruimer. Ik ben niet die gemartelde man. Ik ga hier nog wel aan werken, maar er zitten veel meer ervaringen in me. Ik voel dat ik beter door kan ademen. Ik heb minder buikpijn. Bovenal wordt ik blijer. Vol energie en geluk ga ik die middag naar huis. Ik heb er nieuw huiswerk bij (de gemartelde man) maar ik heb ook de danseres gevonden.

Kanjer David

Ik leerde hem kennen via de Streethockey. Hij zat bij J. in het team en zijn moeder stelde voor om het halen en brengen af te wisselen. Zo haalde zij na de training ze op en ik bracht ze meestal weg.
Zijn moeder, L., was een leuk mens. Rechtdoorzee en ze had iets stralends. Toen kreeg D. Pfeiffer, dachten ze. Toen de Pfeiffer maar niet over ging bleek het Non-Hodgkin te zijn.
Een lange strijd begon. En hij was dapper, zo dapper. L. hield een blog bij en zo volgde ik het wel en wee van deze kleine dappere familie. Vorige zomer leek het heel goed te gaan en mijn aandacht verslapte. Na een aantal maanden keek ik weer eens en toen bleek er een terugslag te zijn.
Ik weet niet waarom ik tussendoor niet gelezen had. Misschien omdat ik zo graag wilde geloven dat het weer goed ging. In gedachten zag ik hem alweer streethockeyen en met meisjes flirten.
Afgelopen maandag hebben L. en zijn kleine broertje hem moet moeten laten gaan. D. is niet meer. Ongelofelijk hoe bitter het leven kan zijn. Maar tegelijkertijd zijn ze allemaal ook zo dapper geweest, daar put een mens moed uit. Lieve David, rust zacht.