Wachtkamer van geluk

Je moet altijd lang wachten bij hem. Heel lang.
Minimaal een uur, gemiddeld twee uur en ik heb er ook al eens bijna drie uur gezeten.
Ik bereid me er maar op voor. Gewapend met een mooi boek en wat lekkers ga ik naar hem toe.
Het valt me op dat iedereen anders reageert op die wachttijd. De nieuwelingen zijn gehaast. Ze kijken op hun horloge en zien hun planning in duigen vallen. Een telefoontje naar het werk: "Nee, ik red die afspraak niet." of "Nee, vandaag kom ik niet meer naar Den Haag." Een telefoontje naar thuis: "Zou je nog wat langer op de kinderen kunnen passen?" De meesten zijn berustend.
Er komen veel verschillende mensen met heel verschillende achtergronden. Ze hebben een gemeenschappelijke deler: ze zijn in meer of mindere mate ziek. Tijdens dat wachten ontmoet je elkaar. Het begint met een lachje van herkenning. "Je moet altijd wachten he." en soms kom je dan in gesprek. Een vluchtige blik in ontwrichte levens. Vaak vertelt degene die de zieke begeleid makkelijker dan de patiënt zelf. Een bezorgde vader: "En toen kom mijn zoon niets meer. Het bleek in de cashewnoten te zitten." Een sterke zoon: "Ze gaat sinds ze hier is niet meer achteruit gelukkig. Maar ze kan niet meer autorijden en daarom rij ik haar."
Soms kom je niet in gesprek, maar de stilte kan ook helend zijn.
Ik zit er altijd uren, maar ik vind het niet erg. Het lijkt of die wachtkamer gevuld is met geluk. Het is een moment van bezinning en ik ontmoet er bijzondere mensen.

De rek is er een beetje uit

"Burn-out is zo'n groot woord. Ik zou je ook niet overspannen willen noemen, maar de rek is er een beetje uit. Het is in ieder geval meer dan een luchtweginfectie." Ze keek me indringend aan. Ik huilde. Alweer. "Neem je rust. Ik zie je graag volgende week terug." Ik knikte.Ze praatte nog veel meer. Ze bood van alles aan, maar het wilde niet beklijven in mijn vermoeide hersenen.

"Je aura is ijl." Op het moment dat hij het zei, voelde ik dat dit inderdaad zo was. Ik was zo opgeslokt geweest door mijn misere dat ik dit detail niet gemerkt had. Nadat hij het benoemd had en ik mijn aandacht naar mijn energieveld bracht, voelde ik deze al steviger worden. Alhoewel dit waarschijnlijk ook zo makkelijk ging omdat hij me hielp. Bij aanvang van ons gesprek had ik gezegd dat ik er ergens van baalde dat ik zo in de puree moest belanden voordat ik weer bij hem kwam. Op een of andere manier had ik er eerder de tijd niet voor genomen. Er zijn een hoop zaken waar ik de tijd niet voor genomen heb en in dit moment van herbezinning vraag ik me af of dit de juiste keuzes zijn.

Ik huil veel. Ik ben snel uit evenwicht. Gekscherend hoor ik me tegen mijn lieve collega Z. zeggen dat ik huil om ieder vliegje dat voorbij komt.

N. vroeg me of ik me realiseerde hoeveel van wat ik voelde van mij was en wat van anderen. Ik moest terugdenken aan het gesprek met W. en C. waarbij ik zo had moeten huilen. Later zei ik tegen mijn lief dat ik het gevoel had dat ik de tranen van C. gehuild had.

Opeens vertelde ik over die vervelende sessie bij Pal. Als kennismaking met het systemisch werken stelden we in een visualisatie allerlei personen in gedachten op. Het werden er steeds meer en uiteindelijk kon ik dit bijna niet aan. Ik verwachtte dat meer mensen een soortgelijke ervaring had, maar niemand had hier last van en ik voelde me zo alleen en afgewezen. Dat gevoel van het niet aankunnen, was net als in mijn werk, waar ik niet meer alle ballen in de lucht kan houden. En ook hier voel ik me afgewezen. Daarnaast ook nog niet gezien en niet gewaardeerd. Maar ik voelde een duidelijke parallel. Niet dat ik het snapte, maar wel iets om nog eens naar te kijken.

N. zei dat ik niet het hele veld hoefde te dragen en ik realiseerde me dat ik dat ook helemaal niet kan.

Tranen

De tranen zitten me hoog vandaag.
Alhoewel ik dapper door werk en me zo goed en zo kwaad als het gaat door de bergen werk heen worstel. Er zijn een paar collega's die me na aan het hart liggen en als ik een van hen tegen kom voel ik de behoefte om mijn hoofd op hun schouder te leggen en ze te vragen even hun armen even om mij heen te slaan. Maar dat doe ik natuurlijk niet. Ik blijf professioneel en enkel mijn glimlach is wat moe.

Lief en Leed

Het is druk op mijn werk. Te druk.
Maar er lonkt promotie en in mijn enthousiasme geef ik teveel.
De promotie gaat aan mijn neus voorbij en mijn nieuwe leidinggevende blijkt niet zo goed in communicatie. Ik kom verdrietig thuis en wil niets liever dan mijn verhaal aan mijn lief vertellen. Maar mijn lief wordt enkel boos. Boos over de onprofessionele organisatie. Boos over het verdriet dat ze mij aandoen. Boos over allerlei oud zeer dat omhoog komt.
Z. zegt tegen me dat ik enkel de leuke dingen thuis moet vertellen en niet de sores van ons werk. En ik zeg uit de grond van mijn hart dat ik met mijn lief getrouwd ben om lief en leed te delen. En dat als ik niet meer de zaken kan delen die mij echt aan het hart gaan, dat ik dan niet meer echt het leven met hem deel.
Z. wordt stil. Hij had het nooit zo bekeken. Maar hij vindt het wel bij me passen.
(Hij vindt me altijd een beetje raar.)

Zeur II

Ik merkte het bij Young Call.
Iedere keer was er weer iets waar ik helemaal van slag door was. Iedere keer weer een drama.
Normaal had ik dat niet zo door, maar doordat ik ze maar eens in de twee maanden zag, viel het me op.
Nu overvalt dat gevoel me weer.
Wat heb ik toch? Wat een zeurdrama's.

Ik dacht altijd dat ik een levensgenieter was, een optimist, een zonnetje. Maar soms ben ik ook gewoon een zeur.
L. zei het al ooit tegen me. (april 2011)

Ik vroeg het aan D. "Ik dacht altijd dat ik een levensgenieter was, maar ik zeur zoveel."

Ze lachte. "Je bent bijna altijd leuk, maar nu heb je het gewoon even moeilijk." En met het gemak en nonchalance van een puber is het weer afgedaan.

Ik ben even stil en haar woorden weerklinken in me.



Wat hou ik veel van haar.

Een nieuwe start

Ik schreef steeds minder. Ik had het ook druk, maar vooral voelde het niet meer goed. Een vriendschap die zo mooi begon en me zoveel geluk had gebracht, was langzaamaan veranderd. Hij wilde geen vrienden meer zijn, maar hij bleef alle informatie die hij over me kon vinden opzuigen. En dat belemmerde me in het schrijven. Ik wilde niet nog meer verdriet veroorzaken.
Nu heb ik besloten een nieuwe plek voor mezelf te maken, want het schrijven maakt me blij. Welkom bij mijn nieuwe start.

P.S. Tofae is een samenvoegsel: To van Tonja en fae van het oud-Engelse woord voor feeën en bovennatuurlijke vrouwen. :-)

Oude herinneringen en nieuwe

We gingen een weekend naar Toy Viam. Daar had mijn lief een verbouwing gedaan en zijn vader was mee geweest voor om een helpende hand te bieden en gezelschap. Dat was voor de chemo's. Dat was voordat we zelfs maar vermoedde dat hij ziek was. Hij had wel wat weinig lucht, maar dat weetten ze aan zijn longemfiseem.
Nu wilde hij graag terug. Samen met zijn vrouw en met mij.
Alsof God persoonlijk zijn zegen had verleend, verliep alles buitengewoon voorspoedig. De reis ging vlot. Het weer was fantastisch. Het huis was welkom.
In die streek heb ik heel veel voetstapjes liggen en op oude plaatsen kwamen mijn oude herinneringen boven. Op het strand bij het meer van Treignac genoot ik van de zon, maar minstens zoveel van alle gekke avonturen die ik daar met L. beleefd had. En op een bijzondere manier vlochten de mooie momenten van dit weekend door mijn oude herinneringen.
Als mijn schoonouders dachten dat wij ze niet zagen, dan knuffelden ze elkaar met een intensiteit van mensen die weten dat het eindig is. Ze genoten van ieder moment en dat was aanstekelijk. De bomen begonnen te kleuren en met de dag kwam er meer goud tussen het groen. En zo werden we gezegend met dagen met een gouden randje.
Soms lijkt geluk bijna tastbaar.